CATLOG

4 februari, Genemuiden

De baas én vrouw zaten vanmorgen tijdens het varen beiden in de stuurhut. De baas uiteraard om te varen, maar het landschap buiten was zó mooi dat ook de vrouw meer dan normaal in de stuurhut te vinden was. Langs het water zagen zij veel mensen lopen met een fototoestel, waarbij de vrouw opmerkte "er helemaal niet verbaasd over te zijn weer eens een foto van de Cheyenne te onvangen van zomaar een wildvreemde!" En inderdaad; een wandelaar beneden de stad van Deventer stuurde onder andere onderstaande sfeervolle foto via mail. Waarvoor dank! (Een van de andere foto's siert het bureaublad!)

Met dank aan Huub van Sabben

4 februari, weekendrust in Genemuiden

Geen schipper vaart graag door ijs, maar het blijft fascinerend: langzaam 'glijdend' door een wit sprookjesland, het krakende, kreunende en kruiende ijs...... 
Nederland op zijn mooist!

3 februari, afvarig in Krefeld

Brrrrr. De baas en vrouw willen een enkeltje richting tropisch eiland (welk en waar maakt niet uit!!) in plaats van een enkeltje Genemuiden. De Nederlandse weersverwachtingen hebben het over niets anders dan koude, sneeuw en gladheid. Niet dat het de afgelopen dagen zo lekker warm was, maar wanneer men gaat praten over -12 graden klinkt dat toch serieus koud. De baas kwam van de week koud, doch filosoferend binnen: "Hebben wij ooit in de gaten gehad hoe onze ouders 's winters aan het afzien waren aan boord. Wij hoopten als kinderen zelfs op hele koude winters. IJsvrij was helemaal toppie: gezellig schaatsen op de vijver achter het internaat met koekie en zopie!"

31 januari, maïspellets laden in Straatsburg

Het weer bleef dit jaar zó lang zacht, dat de baas en vrouw al de stille hoop hadden dat het deze winter misschien helemaal niet echt koud zou worden. Foutje!!! Hier in Straatsburg valt de koude nog wel mee, maar in Nederland is de eerste marathon op natuurijs al gereden. Brrrrr. Sneeuw en ijs: beide leuke dingen mits je niet hoeft te varen, autorijden etc. etc. Ook is de baas inmiddels minder blij met Genemuiden als bestemming. Afwachten maar even, terwijl schaatsend Nederland geniet.

27 januari, wachten in Mainz-Mombach

Het is hier in Mainz-Mombach traditiegetrouw onduidelijk wanneer we gaan laden. Eerst heette het dat wij vanmiddag om 4 uur zouden beginnen; toen werd het 8 uur en nu staan we er op voor 11 uur vanavond. Heerlijk, is de baas weer de hele nacht de klos.
Wel hadden de baas en vrouw tijd genoeg om bij de nabijgelegen supermarkt inkopen te doen. Het van en aan boord komen ging niet helemaal handig, maar de gemiddelde binnenvaartschipper is wel wat gewend. De baas en vrouw voelden zich bijna als een stelletje misdadigers, want nadat zij over een hek geklommen waren, keek een aanwezige werknemer van de fabriek de twee vragend aan: "Wat doen jullie hier?" "We komen dat het schip dat daar ligt en gaan even boodschappen doen!!!!" De man maakte hen duidelijk dat zij toch écht niet over dat stukje terrein mochten lopen, maar zag de 'overtreding' door de vingers en zei mild: "Ik heb jullie niet gezien, maar de portier maakt regelmatig een ronde en wanneer die je ziet!" Terug van de boodschappen keken de baas en vrouw schielijk om zich heen. Niemand te zien! Wel hangt er een briefje aan de trap: wilt u even dit en dit nummer bellen. Het daaropvolgende telefoon verliep heel anders dan verwacht: men vond het helemaal niet erg dat de baas en vrouw over verboden terrein waren gelopen; ze wilden alleen even weten of wij misschien het hele weekend zouden blijven liggen.......

26 januari, raps lossen in Mannheim

Het is toch niet te filmen wat hoogwater voor troep kan veroorzaken. Achter onze kont zou een lichtgewicht zo over het water kunnen lopen. Straks wordt al dit vuil verzameld en ergens aan de kant gedeponeerd, totdat door een volgende golf water het hele zooitje met dezelfde gang weer in het water terecht komt. Mensen blijven vuilakken!

24 januari, vast boven Gambsheim

Ieder jaar rond 20 januari wordt de vrouw rusteloos: Was het nu gisteren, vandaag of is het morgen? Vandaag precies 10 jaar geleden konden we haar nog een keertje zien en aanraken en morgen precies 10 jaar geleden namen we écht afscheid van haar. Bettekind!

22 januari, luie dag in Basel

Morgen moet het weekbericht alweer bijgewerkt worden, maar dat loopt vandaag al een beetje achter. Ondanks de voorspelde regen was het donderdag en vrijdag verassend droog in Ottmarsheim en waren wij vrijdag alweer bijtijds leeg; om drie uur later alweer geladen in Rumersheim te liggen. Even een kort reisje tussendoor: zand en grind laden in Rumersheim, bestemd voor Birsfelden. Op dit moment gaat zelfs het zonnetje schijnen, dus zullen de baas en vrouw hun lui zijn vel inruilen voor een frisse wandeling, gefrustreerd over het feit dat ze nu eigenlijk in de buurten van Nijmegen zouden willen zitten voor een waarschijnlijk gezellige Venetië-reünie!!! Een mens kan niet alles hebben.

17 januari, dwars van Karlsruhe

De baas en vrouw zijn op dit moment erg blij met hun voorop goed ingerichte 'matrozenwoning'. De boiler achterop heeft het namelijk begeven en een koude douche midden in de koude winter!!! Brrrrr.....

Er worden nog druk foto's uitgewisseld tussen de verschillende Venetiëgangers - en er waren er nogal wat - en deze van het Canal Grande vond de vrouw erg mooi en treffend.

Met dank aan Faye of Boy

16 januari, opvarend boven Gernsheim

Vanmiddag werden wij in Mainz gecontroleerd door de Wasserschutzpolizei. Bij het aan boord brengen van de twee agenten vroeg de vrouw nog of zij misschien vaart moest minderen om het aan boord zetten van de agenten te vergemakkelijken. Dit was echter niet nodig. Toen de twee echter veilig aan boord waren, werden wij echter geroepen en verzocht men om bij het van boord gaan van de agenten toch maar eventjes was gas terug te nemen. De zuiging van ons achterschip was tóch iets meer dan gedacht. Helemaal beleefd deelde de vrouw na de goed verlopen controle mede dat de agenten klaar waren om van boord te gaan en dat zij intussen 'abgenommen hat'! Ja, ja, afvallen tijdens een kort politiebezoekje. Het zou fijn zijn, maar ís erg onwaarschijnlijk.  

14 januari, opvarend beneden Wesel.

Het leidt geen twijfel dat wij érg lang hebben wachten in Terneuzen op het restant van onze lading ureum. En tijdens dit wachten voelden wij ons zó beperkt in onze bewegingen! We lagen namelijk afgemeerd - je zou ook geparkeerd kunnen zeggen! - bij een terminal waar we niet mochten lopen, fietsen op brommeren en dan al zéker niet harder dan 15 kilometer per uur. We mochten er niet roken en geen drugs, alcohol of voedsel tot ons nemen. We mochten er niet parkeren en óók niet fotograferen of filmen.

Een brommer bezitten we niet en de vrouw vond het té hard waaien voor een tochtje op de fiets, maar harder dan 15 kilometer heeft zij vast wel eens gelopen tijdens het spelen met de katten. Heel gelukkig roken de baas en vrouw niet en nemen ook nooit drugs tot zich, maar tijdens het lekkere avondeten - het bliksem met gebakken confit de canard met uitjes - namen zij wel een glaasje wijn tot zich. En ach......hoe zou bovenstaande foto ontstaan zijn?

12 januari, nog steeds in Terneuzen

Nog steeds liggen wij in Terneuzen we wachten op nog een restantje lading. We vermoeden dat we nu zo'n 700 ton geladen hebben, maar er ontbreken er nog minstens 500. Na diverse telefoontjes gaan we - voorlopig: we houden een slag om de arm - vanmiddag om 17.00 uur weer beginnen. Wel zijn we intussen al 3 keer moeten verhalen omdat we in de weg lagen én is het inmiddels weer gaan waaien. "Een zwak briesje!" volgens vrienden. Wordt vervolgd.

10 januari, Terneuzen

We liggen inmiddels alweer dik 24 uur in Terneuzen en zijn nog láng niet geladen. Ze werken hier vanavond door tot 23:45, maar hervatten het laden morgen gelukkig niet ál te vroeg. Het duurt allemaal wat langer dan gedacht: elk nadeel heeft echter zijn voordeel en in ons geval kan het waterpeil op de Rijn nog lekker een beetje wegzakken, zodat wij wat minder tegen de stroom hoeven op te boksen. Dan moet het alleen niet te warm worden, want in de Alpen is heel veel sneeuw gevallen. 

9 januari, onderweg naar Terneuzen

Nog niet helemaal uitgerust, maar wel met de complete bemanning varen we vandaag helemaal van Dinteloord naar Terneuzen. Nu maar afwachten wat er morgen van onze schone ruimen wordt gezegd. Zijn ze schoon genoeg? Hopelijk wel: de baas hebben niet voor niets gisterenmorgen met vereende krachten geveegd, geboend en gezwabberd!

8 januari, nog eventjes rust in de Dintelmond

"Kijk daar eens liggen!", wees de baas gisteren: "de oude Argon". Die oude Argon is een kempenaar die tegenwoordig rondvaart onder de naam Silas. Gebouwd werd het schip in 1961 als Argon door de opa van Lilian. Het schip werd toendertijd gebouwd voor een broer van haar vader, maar uiteindelijk kwamen Lilian's vader en moeder op dit lieve scheepje terecht en voeren zij ermee rond tot 1990. Zowel Lilian als haar broer groeiden aan boord van de Argon op en in haar woning zweven nog vagelijk vele mooie herinneringen rond. Het uiterlijk van de kempenaar heeft sinds de overname door de huidige eigenaar wel wat veranderingen ondergaan. Zo hadden Lilian haar ouders geen autokraan - maar ook geen auto - en zijn ten behoeve van de installatie van deze autokraan én het verplaatsen van de machinekamerdeur (deze bevond zich binnen de buitendeur; beneden aan de trap naar de stuurhut met rechtstreekse verbinding naar de woning: dus vandaag de dag helemaal verboden!) de vleugels van de brug verdwenen. De grootste verandering is echter het kleurgebruik. Was Lilian haar vader niet zo van het verven en de kleurtjes (behalve wat betreft zijn kleding!!!): de Silas vaart rond met een mooie rode brug en kop.

Wij katten tekenen zwaar protest aan tegen onderstaande foto's en zijn blij dat we morgen gewoon weer moeten varen, zodat er geen snelle bezoekjes meer aan Zierck gebracht kunnen worden voor een dosis 'teckelknuffelen'!!!!

een acht weken oude spetter!

een dosis 'teckelknuffelen'

6 januari, onderweg naar Terneuzen

De baas en vrouw lagen vannacht pas om kwart voor drie in hun bed, omdat een gedeelte van eerdergenoemde 14 Venetiëgangers pas gisterenavond aankwamen op Schiphol, vanwege hun geannuleerde vlucht  - geboekt bij een van de bekende low-cost-airlines, die vast nog het een en ander over dit akkefietje gaat horen (maar dat terzijde!!) - en graag opgehaald wilden worden, omdat de diverse auto's nog op een geheel ander vliegveld stonden. Met nog drie vrije dagen in het vooruitzicht togen de baas en vrouw dus gisterenavond opgetogen naar Schiphol. Echter, het waterpeil van de Dieze blijft stijgen; en konden we gisteren al niet onder het bruggetje zo'n luttele 100 meter achter de kont van de Cheyenne door; vandaag lukt dat al helemaal niet meer!!! En wanneer gaat dat water weer zakken? Want drie vrije dagen of niet; dinsdagmorgen moeten wij met DROGE ruimen in Terneuzen ureum gaan laden.
Dus alle moed en energie bijeengeraapt, ging de baas aan de slag met diverse pompen en de vrouw boodschappen doen. Kortom: het normale leven is weer begonnen!

De Diezekade te Den Bosch staat bijna onder water

5 januari 2012, de baas en vrouw weer aan boord

Een nieuw jaar alweer.
Een jaar dat voor de baas en vrouw schitterd begon op de 'Geardini di Reali' nabij het St. Marco Plein in dat prachtige Venetië. Met 14 vrienden in een vreemde stad het nieuwe jaar inluiden: volgens de vrouw een aanradertje. Oorspronkelijk vertrokken zij met het volgens velen vreemde getal van 13, maar na veel gedraai en geaarzel, besloot Lilian haar broer om zich op het allerlaatste moment toch nog bij het bonte gezelschap aan te sluiten. 

Venetië is mooi; dat staat als een paal boven water.

Minder fraai is het weer in Nederland. De eerste serieuze storm waait over het land en hier in Den Bosch is de Dieze door wind en regen een aardig stukje gestegen. Maar volgens de berichten wordt het morgen weer beter. De baas heeft verder toch nog geen reis aangenomen, dus hoeft er nóg niet in weer en wind gevaren te worden en kunnen de baas en vrouw nog een paar dagen bijkomen van een paar dagen living La Dolce Vita wat de vrouw steeds verhaspelde tot La Vida Loca!!!!!!!