OVER PELIKANEN, OSPREYS EN ANDERE 'VREEMDE' VOGELS

Toen mijn achternichtje Scarlet en Sjaco besloten ‘eventjes’ in Amerika te gaan werken, zeiden wij gelijk met onze grote mond: “Dan komen we vast een keer langs!” Maar zulke dingen worden wel vaker gezegd in een onbewaakt ogenblik, maar in dit geval is het er dan toch van gekomen. Toen bleek dat er in onze familie- en vriendenkring nergens een knallende party werd gegeven, namen wij het besluit oud en nieuw bij Scar en Co te gaan vieren. Wel of niet knallend!!!

De exorbitante vliegprijzen waren bijna een struikelblok, totdat een oplettende Ma bij D-reizen binnenstapte en ons even later helemaal opgewonden opbelde: “Ik heb een optie op 2 tickets naar Miami!!!!” En het leuke was, voor een redelijk normale prijs. A. – Scarlet’s vader - werd even niet helemaal happy toen hij dat hoorde, maar het kan zo komen!! Scarlet haar ouders hebben namelijk ook besloten kerstmis en oud en nieuw in Florida te vieren en zo zal het een paar dagen gezellig druk zijn in het appartementje van Scarlet en Sjaco.

A. en L. zitten al een weekje in the Sunny State en hebben het goed naar hun zin. Alleen de koffie is geloof ik niet te beren, want wij moeten enkele pakken meenemen. Die pakken liggen nu onder ons in het bagageruim lekker fris te zijn. Samen met onze verdere bagage, waarvan gelukkig de helft - kadootjes! - niet mee terug hoeft. En waarvan we het een en ander illegaal Amerika binnensmokkelen: vlees bijvoorbeeld!! Vanavond of morgen gaan we de kadootjes lekker uitdelen! Wij zijn benieuwd of de haring de reis heeft overleefd?

Als ik op Washington Dulles bel met Pa en Ma horen we dat een van onze katten de griep heeft en dat L. en A. ons op komen halen op het vliegveld van Miami. Met de telefoonkaart nog in de hand moet ik met een brede grijns aan twee andere bezoekers van Scarlet en Sjaco denken, die de gebruiksaanwijzing niet helemaal goed hadden gelezen en onderhand alle telefooncellen van Orlando al gehad hadden, voordat zij erachter kwamen dat je de kaart helemaal niet in het toestel moet steken!!!! Je moet namelijk een code invoeren, wachten op allerlei vriendelijke dames die allerlei vriendelijke aanwijzingen geven, dan weer een code invoeren, weer even wachten en dan pas het eigenlijke telefoonnummer intoetsen. Als wij van plan zijn veel te gaan bellen, staat er over 9 dagen wel een behoorlijk portie eelt op mijn wijsvinger.

We zijn ‘on scedule’ in Miami en snappen niet meer waar ze zich in Holland druk over maken. Overlast van Schiphol; hier vliegen de planes laag over de huizen en scheren ze bijna de daken van de hotels af. Wat een enorme zee van lichtjes overigens; waarschijnlijk kunnen we helemaal tot aan de keys kijken.

Het is ons gelukt alle verboden waren het land in te smokkelen. Gelukkig maar, want hoe moet je zo’n Ami uitleggen wat zult is!!!

L. en A. hebben zich op hun manier verdekt opgesteld, maar niet verdekt genoeg.En als we dan nog even L. kwijt zijn geweest en even naar de auto hebben moeten zoeken (Ze hebben hier maar 9 enorme grote parkeergarages!!); zijn we klaar voor de volgende en laatste etappe van de reis.

A. heeft er een beetje een hard hoofd in goed uit de stad te komen en bovendien moeten we nodig tanken. Dit laatste gaat niet erg gemakkelijk, maar uiteindelijk kunnen we weer. Iedereen is overigens blij dat we weer kunnen, want de ene politie-auto na de andere, komt met loeiende sirenes voorbijstuiven.

Wij rijden dwars door de Everglades, maar zien dus alleen maar de sterren die erboven staan te fonkelen. Ook de pijl van sterren (zie het dagboek van Tunesië) die de weg naar het noorden aanwijst, is weer duidelijk te zien.

Na een lange dag arriveren we eindelijk op Marco Island, waar we een lege woning aantreffen, maar onze gastheer en gastvrouw arriveren even later! Het weerzien is uitbundig.

Dan gelijk even kijken of de haringen en de zult de verre reis overleefd hebben; goed dus!! En het wordt erg gewaardeerd, samen met de andere kadootjes. Gelukkig hebben we geen hagelslag bij, want daar worden ze een beetje Gallisch van. De pakken hagelslag puilen de kasten uit. Ook wij worden verwend met kadootjes; Chris heeft er een T-shirt bij en ik heb eindelijk ook een Boeddha!!

Om 2 uur zijn eindelijk alle oogjes toe en hebben we een lange dag achter de rug. Sleep well!!!

Woensdag 29 december

Wel well, maar niet lang, want ik ben al heel vroeg wakker. Om 6 uur wil ik zachtjes een lichtje aandoen om wat te lezen. Ik zie beweging in het andere bed: “Worden jullie wakker van mijn lichtje, jongens?” “Ja, als je het vraagt wel!!” Dus gauw het licht weer uit en nog maar een paar keer draaien. Om kwart over zeven houd ik het toch voor gezien; gelukkig zijn in de kamer de gasten al wakker. Dus wring ik mij bij Chris op de bank (we hadden dus toch de matjes mee moeten nemen!) en liggen we lekker te kletsen. Dus als vanavond de koffertjes bij de voordeur staan, weten we genoeg!!

Op dit moment liggen we op een bijna wit strand te genieten van het zonnetje. Heerlijk!! Het water is wel een beetje koud, maar gewoon even doorbijten. En die Co maar werken! We maken wat stomme foto’s om met oudjaar naar Holland te mailen. Wij in bikini met allerlei lekkers op het strand. Koud hé!! Gemeen hé!!

Verder liggen we gewoon lekker te relaxen, totdat Scarlet heimwee krijgt naar haar broertjelief; hem ziet ploeteren in de sneeuw en het van de weeromstuit koud krijgt. Dus terwijl de rest lekker in zijn zwembroekje ligt, is Scarlet klaar om naar de noordpool gebeamd te worden. Het verhaal is compleet als Scar en Chris een sneeuwballengevecht beginnen!! Dus het zand zal wel tot vanavond laat uit alle hoeken en gaten komen.

Uren later zitten de dames alleen in het appartement te overdenken: waar gaan we eten vanavond?? Chris en A. zijn even water halen, maar blijven wat langer weg!! Zou al het water op zijn, omdat iedereen als een gek aan het hamsteren is geweest. Want overmorgen is het zover: Y2K!!!! Toch een ingewikkeld verhaal dat water hier in huis; er worden grote kannen gekocht, die worden in kleine flesjes overgegoten en dat terwijl er gewoon water uit de kraan komt. Ik snap er niets van en wee je gebeente als je het verkeerd doet of per ongeluk het verkeerde water in het verkeerde flesje doet????

We bellen wat restaurantjes; maar alles zit vol, dus gaan we gewoon op de bonnefooi naar een restaurant vlakbij, waar je niet kunt reserveren. De mensen staan buiten in de rij te wachten. Echt niet dus! Het zal hier op het eiland overal wel zo druk zijn, dus besluiten we naar Napels te rijden. Ho stop! Hier in ‘the village centre’ is ook nog een restaurant met een leuke kaart, en ja hoor: “there is a table for five available”. Waarom staan de mensen hier ook niet in de rij??

Ze zijn hier nog heerlijk kersterig ingericht en ook de kaart is heel gezellig. Aangezien iedereen inmiddels weet hoe ‘klein’ de porties hier overal zijn, nemen we gewoon een paar voorgerechtjes waar iedereen van kan bietsen!! Jammie krabscharen en clams in een jammie, jammie saus. Ook de door ons allen (behalve Chris) gekozen daily’s special is echt erg: alleen maar weer crab en dan nog grooper, salmon, swordfish en een half kreeftje!!!!! Chris heeft een ‘tantalizing’ stuk vlees op zijn bord liggen, maar eet er geen hap van. Natuurlijk het gebruikelijke; te laat gegeten, zonder iets tussendoor te happen. Dus lang leve de ‘doggy bag’! Wél zit hij te bietsen van A.’s lekkere tiramisu. Maar ja, als je niets wilt eten omdat je een lege maag hebt en bang bent dat die na de eerste hap op hol slaat, kun je het beste eerst wat licht verteerbare hapjes tiramisu nemen, om een fragiel bodempje te creeren. We struinen speciaal voor Chris na het eten nog even door de supermarkt, om dat fragiele bodempje te bedekken met wat yoghurt of zo. Hij hoeft echter niets, maar rukt terug thuis zijn ‘doggy bag’ open en weg is de filet mignon!!!

Voordat wij vanmiddag naar het strand gingen, hadden A. en ik al een gezonde (alhoewel ik betwijfel of A.’s moordende tempo nu zo gezond was, zonder enige warming up!!!) fietstocht achter de rug. Sightseeing Marco Island met zijn kleine huisjes met zielige (met gaas overdekte anti-muskieten) tuintjes met zwembadjes, kleine autootjes en bootjes. En voor deze bootjes hebben ze hier zelfs een drie verdiepingen tellende parkeergarage!!! Iedereen is nog lekker in kerstsfeer en ze proberen elkaar de loef af te steken met hun versieringen. “s Avonds ziet dat er schitterend uit, maar zo overdag staat het wel een beetje vreemd: Santa Claus op zijn slede onder de palmbomen. Ik wist trouwens niet dat er zo veel verschillende palmbomen bestonden. Je ziet ze overal, in alle soorten en maten. Iedereen is dan ook verplicht tenminste drie op het eiland voorkomende bomen in zijn tuin te planten. En aangezien we hier vrij zuidelijk zitten, zijn dat geen dennenbomen!!

Ons fietstochtje had ook nog enig nut, want er moest ook nog wat gehaald worden voor het ontbijt. Dat is gauw gekocht (halfgaar gebakken brood), maar A. en ik staan eindeloos te dreutelen bij al die belachelijk sentimentele wenskaarten: van mama voor papa, van broer voor zus, van opa voor kleinzoon and so on: “Voor de allerliefste opa ter wereld, die mij zoveel wijsheid schenkt. Moge hij bla, bla, bla……..” We kopen een paar hele erge. Gna, gna!! Gewonen leuke ansichtkaarten hebben ze hier echter niet; alleen goed gevulde, schaars geklede dames die breed glimlachend op het strand zitten…. “s Avonds in de supermarkt hebben ze ze wel, dus kunnen ze morgen misschien op de post. Is er een kans dat wij misschien na onze groeten arriveren!

De kamer crew ligt al lang op een oor als de slaapkamer crew nog gezellig zit te kletsen onder het genot van een glaasje egg nog: een soort alcoholvrije advocaat. Typisch amerikaans, typisch kerst.

Donderdag 30 december

Ik ben iets minder asociaal vroeg wakker dan gisteren, maar lig toch al om 6 uur te lezen. Als ik om kwart over zeven uit bed kom, is A. al gevlogen. Geeft niet; als hij maar brood en beleg meeneemt. Maar waar blijft hij toch?? Misschien is hij wel even naar Naples! Of is hij uitgebreid aan het overdenken wat op de kaart voor Van Zanten te schrijven? Toch alleen maar L. en A., of “prik, prak, prok er zit een gat in mijn sok…!” Om half elf is hij eindelijk terug. “ Ik had toch gezegd dat ik om half elf terug zou zijn!” Dat was gisteren….

Na het ontbijt en wat boodschappen, vertrekken we richting de Tamiami Trail; de weg die dwars door de Everglades, Miami met Tampa verbindt. Ons doel ligt een eind verder langs de weg. We willen ergens buiten het nationale park een tocht met een airboot maken. Eigenlijk helemaal fout, maar wel typisch Everglades. De 41 is een rechte weg. Saai?? Helemaal niet; enorme savannes en talloze vogels vormen een boeiend schouwspel. En dan nog het idee van wat allemaal niet aanschouwd wordt, doch wel aanwezig is!!!!!

Nét voor de Shark Valley Trail stoppen wij: links liggen de airboats en rechts een indiaans arts en crafts centre. Misschien is hier ook wel het informatie centrum, zodat wij kunnen informeren naar de bereidbaarheid van de ‘loop trail’. Als wij uit de auto stappen, horen wij in de verte drums en gezang. Indiaans gezang! Hé: ik voel me weer helemaal happy. Een info centrum blijkt hier niet te zijn, maar er is hier wel een indiaans festival gaande. Kunnen we daar niet even gaan kijken? Please!! “Nee, nee, nee… Eerst gaan we varen en dan kunnen we nog van alles gaan doen.” Maar eerst varen. “Je moet gewoon stug volhouden”, aldus A., “ anders weten ze het klaar te spelen, dat we straks nóg niet met zo’n boot gevaren hebben!” Wie zijn we???

In de gauwigheid zien we nog even een turtle, veel vis en een alligatortje en dan is het zaak de watjes goed in de oren te proppen, want de herrie gaat beginnen. Had peterselie hier ook niet op zijn plaats geweest? Staat nog charmanter op de foto’s dan die witte toefjes.

Het is hier te nat en de olifanten ontbreken, anders konden we ons op een Afrikaanse savanne wanen. (We moeten echt toch ook eens naar Afrika, want hoe vaak hebben wij ons al niet in Afrika gewaand?) We zitten ook op een savanne, maar dan een Amerikaanse. We zien geen kroko’s of andere schokkende dingen, maar wel diverse watervogels, die zich op een Woody Woodpeckerachtige manier voor ons uit de voeten maken. Na 10 minuutjes varen, stoppen wij bij een kleine indiaanse nederzetting, waar het om de een of andere reden stikte van de oude naaimachines. Hoe komen die dingen hier en waar werden ze voor gebruikt???? Twee indiaanse vrouwen en een kindje bevolken de hamlet, samen met wat alligators en schildpadden. Zieke en gewonde beestjes die, zo wordt ons middels een bordje verzekerd, weer teruggezet zullen worden in hun natuurlijke habitat. L. en ik lopen ook helemaal te kwijlen van de waterplanten en de geplande 10 minuten worden er volgens mij tenminste 30. Een armbandje rijker slenteren tenslotte wij terug naar de airboat. Paniekerig zoek ik alle zakken af; ik ben mijn watjes kwijt. “Watjes, watjes, mijn koninkrijk voor watjes.” Gelukkig heeft L. er een paar in reserve.

De zon staat al wat lager aan de horizon en laat het water glinsteren als zilver. Dit is echt mooi…..

Wij varen nog langs een andere hamlet, geheel verlaten en belanden bijna in de bosjes. Chris en A. zien nog een slang, maar zijn niet zichtbaar onder de indruk. Ook onze chauffeur niet, want die sjeest gewoon weer verder. Ik zit intussen niet helemaal op mijn gemak, want de blaas staat op klappen.

Als alle leed geleden is, steken wij de 41 weer terug over en gaan toch nog naar het indiaanse festival. Dit bestaat voornamelijk uit ‘souvenierwinkeltjes’, maar wel met allemaal hele mooie spulletjes uit alle windstreken van Amerika. Maar eerst willen we wat nassen; ‘frybread’. Niets schokkends, maar wel écht indiaans. Ik kan me voorstellen dat dit festival bedoeld is voor de toeristen, maar die lopen er hier niet echt veel rond. Het zijn hier vooral de échte Amerikanen: “I am a native American and I am proud of it!”

Leendert zwiept een paar keer door mijn gedachten, want we zingen hier zo net zo mooi als in Monument Valley!!! (zie het dagboek van Amerika)

Ze hebben hier echt mooie spulletjes…..… En kijk daar Navajo-sandpaintings!!!!!

Twee uur later, na volgens Chris een alligator een hartaanval bezorgd te hebben (dus ga ik met een uitgestreken gezicht aan die indiaan staan vragen of het alligatortje er mentaal niets van overhoudt: zo vastgehouden worden door de mensen. “Rare jongens, die toeristen”, zal hij gedacht hebben.), vertrekken wij uit het Miccosukee-dorp, zonder geld: maar met een anti-stress-ring voor A. (heeft die die nodig dan???), twee schitterende alcapa-kussens en een al even schitterend Alcapa-vloerkleed, wierook, mirre en goud (we lijken de drie koningen wel, met Chris als pakezel). En ik heb eindelijk een sandpainting: werd Chris enige jaren geleden goed chagrijnig van die dingen; nu vindt hij zo ook mooi. Ach, de mens kan veranderen!! Bij L. haar schitterende ketting heb ik, tot ongenoegen van A., nog twee dreamcatchers weten te krijgen. Heeft L. er toch nog een en de andere is voor Scarlet, opdat ook zij alleen nog maar sweet dreams heeft.

Voldaan rijden we terug richting de zon, richting Marco Island. We rijden niet straight naar het appartement, maar cruisen nog een beetje over het eiland, om ons te vergapen aan de kleine huisjes hier, die nu in het duister verlicht worden door de meest uitbundige kerstversieringen. Ik schiet een paar plaatjes om misschien voor volgend jaar een leuke kerstkaart te kunnen fabriceren. Ook blijven wij verrukt over de brievenbussen en onze favorieten zijn de zeepaardjes en manatees. Alhoewel een pelikaantje ook nooit verkeerd is.

Wij hebben eigenlijk niet zo’n verschrikkelijke honger, maar besluiten toch nog wat te gaan nuttigen bij Porky’s Last Stand, een no nonsense restaurant, waar ze een enorm uitgebreid saladebuffet hebben. Ik wil echter geen vitamientjes en bestel een klein portie spare ribs. En of je het gelooft of niet: het portie was klein!!!!!Weer thuis zijn wij allemaal toch wel een beetje uitgeblust en onze pogingen om op Scar en Co te wachten om onze aanwinsten te laten zien, lopen op niets uit. Iedereen ligt op apegapen. Daarom draperen wij het kleed en de dekens op hun bed met als begeleidend briefje: “Mooi hè??? Helaas niet voor jullie!!”

Scarlet heb ik nog binnen weten te komen en die staat nog op de film, maar Co was echt te laat!!!

31 december 1999

De laatste dag van de eeuw. Zou die speciaal moeten zijn??? Iedereen gaat hier gewoon zijn gangetje en alle winkels zijn gewoon weer open tot vanavond 10 uur. We besluiten vanavond gewoon thuis te eten en als Scarlet en Sjaco dan inderdaad ook wat vroeger thuis mochten komen, kunnen zij lekker meebietsen. Natuurlijk staan er garnalen en wat krab op het menu; echt tobben dus weer. L., Chris en ik willen een stukje wandelen in de Everglades, maar A. wil naar het strand. Daarom scheiden onze wegen zich op deze laatste dag van de eeuw en komen wij vanavond weer allen tezamen.

We rijden naar het Seminole State Park, niet ver van Marco Island. Bij de rangers informeren wij ook nog naar de mogelijkheden van kanoën en het blijkt dat we zelfs nu nog (twee uur ’s middags) een kano kunnen huren om wat rond te dobberen op de Floridase wateren. Doen we!! Zelf ergens wat peddels en zwemvesten tevoorschijn toveren en zelf een kano het water in sleuren!! Wat wil je anders voor die prijs. En ten slotte gingen wij toch back to basic!!!!

Behalve moeder en zoon in de kano voor ons, die op de een of andere manier alle hoeken van de rivier willen zien, is het hier heerlijk rustig. De vissen springen, de vogeltjes fluiten, de manatees houden zich verborgen en de alligators ook. L. zit als een pasha in het midden van de kano geïnstalleerd, alleen een parasol ontbreekt nog om het plaatje te completeren van een ontdekkingsreizigster, onderweg met haar bedienden. Helaas moeten we al om vier uur terug zijn, want dit roept toch om meer. Maar we hebben in ieder geval even lekker kunnen relaxen en de schouderspieren weer eens kunnen laten werken. Ik wil echt ooit nog eens die Wilderness Trail doen, maar ja; we willen nog zoveel……

Vier uur is nog een beetje vroeg om de Glades al te verlaten dus maken wij nog een korte wandeling door een schitterend palmbos, waar we eens goed kunnen zien hoeveel verschillende soorten er van die boom zijn. Ook hangt hier van dat prachtige Spaanse mos en zijn sommige bomen vergeven van de epifyten. Mooi, mooi, mooi!! In deze bossen moeten ook beren zitten en (heel zeldzaam) panters, maar vandaag is het ons zelfs niet vergund een klein alligatortje te mogen zien. Zitten we verder niet mee!

A. heeft een heerlijk middagje stand gehad en heeft vooral genoten van de zonsondergang; de laatste van de eeuw. Overal op het stand verspreid zaten mensen te genieten en toen de zon helemaal verdwenen was, begon iedereen de applaudisseren en te gillen. Gekke jongens die Amerikanen, maar wel leuk!!!

Tijd om aan het eten te beginnen. Aangezien iedereen in de startblokken staat om oliebollen te bakken, offer ik mij wel op, zodat Scarlet en Sjaco toch een beetje dat ‘back home’ gevoel krijgen. Wij houden het voorlopig op wat krab en wat garnalen. Tobben, zoals ik al zei. De kippenbouten (speciaal voor Chris) vinden een wat minder gretige aftrek. De teevee staat op de achtergrond al te feesten, want in Azië en Europa is de nieuwe eeuw al begonnen. Wij hebben elkaar om zes uur dan ook al gefeliciteerd voor onze families in Nederland en ik heb een paar minuten voor twaalf (wij hebben nog zes uur te gaan) met Pa en Ma gebeld. Die zaten lekker met zijn tweetjes achter het kastje, te genieten van al die feestende wereldburgers. Vooral op Times Square in London zat de stemming er goed in. Die proostten ieder uur weer mee als een nieuwe tijdzone de nieuwe eeuw inging. Het vuil lag de volgende dag bijna een halve meter hoog. Maar lol hadden ze wel!!!!

Scarlet en Sjaco zouden eigenlijk om half elf vrij zijn, maar zij gingen al naar hun werk met grote twijfels of dit inderdaad het geval zou worden. Want hetzelfde zeiden ze met kerstmis en toen liep het allemaal een beetje uit. Wij wilden namelijk met de eeuwwisseling aan het strand zitten. Weer eens wat anders. Maar het werd half elf; geen Scarlet en ook geen Sjaco. Als wij rond half twaalf met bezwaard hart toch de tassen inpakken om dan maar met zijn vieren naar het strand te gaan, wordt er een sleutel in het sleutelgat gestoken en komt Scarlet binnen. Nu wachten we ook op Sjaco, dan maar geen zand tussen de tenen om middernacht. Wij met zijn vieren op het strand; Scarlet alleen en verdrietig in het appartement en Sjaco ergens zwetend in de keuken of op de fiets.

Middernacht nadert met rasse schreden en aangezien de tijd zich niet laat stoppen, trekken wij toch alvast maar een fleske champagne open om alvast op het oude jaar te drinken. Om drie minuten voor twaalf is er nog geen spoor van Sjaco te bekennen; de spanning staat bij Scarlet op haar gezicht te lezen, want zij wil toch wel heel graag de nieuwe eeuw met haar Sjakie beginnen. Wij staan op het balkon met onze champagne (overigens uit plastic bouwpakketglazen), terwijl alle ogen gericht zijn op de weg waarvandaan Sjaco zou moeten kunnen verschijnen. Opeens verschijnt er het zwakke geflikker van een fietslampje. “Sjaco, Sjaco, roepen wij allemaal in koor. Opschieten het is bijna twaalf uur!!!” Sjaco schiet op en zo kunnen we toch nog met zijn zessen de nieuwe eeuw ingaan. Snik, snik, wat romantisch!!

Gauw, gauw champagne achterover kiepen en naar het strand. Met zijn zessen in de cabrio?? Is dat niet een beetje krap??? Nee hoor, Scarlet en ik gaan gewoon op de bagageruimte zitten; lekker gillen tegen iedere voorbijganger: “HAPPY NEW YEAR” Joehoe……..

Vijf minuten later zitten we op het strand; Mét oliebollen en champagne. De champagne is een beetje illegaal, want er mag hier absoluut geen glas mee naar het strand genomen worden. Een overigens hele goede regel vinden wij, alleen nu vieren wij de eeuwwisseling en nu moet het even kunnen. Wij zullen heel voorzichtig zijn. Sjaco is het dapperst van ons allemaal en neemt een traditionele nieuwjaarsduik. Ik houd het maar bij het traditionele pootjebaden. Die duik komt morgen wel. De oliebollen vallen goed in de smaak en ook de kippenbouten vinden nu een gretiger aftrek (maar ja, wat wil je; de krab en garnalen zijn op!!!). Na een uurtje op het strand gedold te hebben, waarbij Scarlet ons nog wilde laten zien hoe een goede turnster zij ooit eens geweest moet zijn!!!, keren wij weer op huis op aan. Voor Scarlet en Sjaco ligt er dan nog een verassing bij de brievenbus; kadootjes uit Nederland.

Scarlet heeft ook nog wat lekkere drankjes voor ons in de aanbieding. Egg nog (dat kennen we al), ginger beer en root beer. Geen zorgen; allemaal alcoholvrij, maar wel allemaal typisch Amerikaans. Vooral het root beer is jummie: het roept nostalgische herinneringen op aan je kindertijd. Stel je voor; je bent ziek en je krijgt een of ander “heerlijk” drankje voorgeschreven. That’s the taste of root beer!! Om een uur of vier sluiten wij toch voor de eerste keer deze eeuw onze oogjes en ik geloof niet dat wij nog lang hebben liggen nakletsen. De dag is lang genoeg geweest en morgen komt er weer een; en overmorgen……..

1 januari 2000

De nieuwe eeuw is helemaal begonnen en begroet ons weer met een schitterende blauwe lucht. Goed weer voor het vuurwerk van vanavond. Want tot onze grote verbazing was er niet gisterenavond een groot vuurwerk, maar wordt er vanavond op het strand een vuurwerk afgestoken. Volgens de kranten het beste ever!!! We shall see.

Erg vroeg uit bed waren we natuurlijk niet, maar who cares!

Ik geloof dat we nog wat boodschapjes voor vanavond hebben gedaan en zijn daarna met rijkelijk gevulde picknickmand (shrimpies!!!) weer naar het strand getogen, voor het vuurwerk van vanavond en het optreden dat daarvoor gegeven wordt. Wij installeren ons een beetje erg ver van het gebeuren, maar we blijven eerst hier genieten van de zonsondergang en dan trekken wij wel richting de “Residents Beach”, waar het allemaal gaat gebeuren. Op dit moment zitten wij op de Tigertail beach. Een vies strand volgens Scarlet en Sjaco. Als alle stranden in Nederland zo vies waren!!!! Helemaal niks vies: dit strand is eigenlijk een dubbel strand met daartussen een lagune, waarin de grond een beetje modderig is. Een paradijs voor vogels van allerlei pluimage. Vooral de sandpipers vinden L. en ik vertederend. Als je goed oplet zie je constant vis springen. Er zitten hier ook altijd pelikaantjes. We love the pelican! Het is hier echt een ontdek je plekje strand: vogels, visjes en schelpen en allerlei kleuren en vormen. Ik ben op zoek naar een volmaakte sanddollar, maar Scarlet heeft er pas een gevonden na 6 maanden. Ik mag al blij zijn als ik een kwartje vind.

Op het strand loopt ook een wat oudere man met een metaaldetector. Op het overigens zeer rustige strand hoor je steeds ergens in de verte het zachte gepiep van dat ding. Ik ben helemaal niet nieuwsgierig, dus stap ik op een gegeven moment op hem af om te vragen wat hij allemaal zoekt en vindt. “I lost my wife a couple of years ago and now I am searching for an engagement ring to find me a real nice young chick!!!”

We genieten weer van een prachtige zonsondergang en slenteren dan langzaam richting het vuurwerkgebeuren.

Als we denken dat we een strategische plek gevonden hebben, installeert L. zich in het zand, terwijl wij nog een stukje verder lopen om van het optreden van Miles … (?) te kunnen genieten. Hoe dichter bij de muziek, hoe gezelliger het wordt. Allemaal gekke Amerikanen met lichtgevende banden in het haar. Wij willen niet al te veel opvallen, dus lopen even later ook lekker voor gek. We lijken wel een paar hippies. Peace man!!! Miles is al aardig op dreef en wij vinden een plaatsje vlak voor het toneel, waar de kinderen het prima naar hun zin hebben. Net kleine engeltjes met die banden in hun haar. Elvis Presley, Fats Domino, Joe Cocker; allemaal passeren ze de revue. En dat van één man met wat cassettebandjes. Achter ons zitten in een enorme kring de bewoners van Marco Island te kijken naar het optreden, alhoewel dat kijken op dit moment wat bemoeilijkt wordt door wat zolen die vooraan staan te kijken en dansen. Wij onder andere!! Opeens klinkt het dan ook van alle kanten: “Down in front, down in front….” Allee dan maar, nog wat meer zand kan geen kwaad, dus zakken maar. A. gaat nog een poging doen L. ook deze kant op te krijgen, maar die vindt dat ze prima zit, dus sprinten wij even voor achten ook weer die kant uit. De muziek met weemoed achter ons latend!!!!

Maar als, na een paar proefknallen, het vuurwerk dan eindelijk losbarst is alles zo vergeten. Prachtig, fantasties, wauw, wauw, wauw…. De knallen echoën langs alle flats en dreunen door in het zand, zodat je constant ligt te vibreren. Zo’n ereplek hadden we nog nooit bij een vuurwerk. Nu verbleken zelfs de sterren, die anders altijd trots staan te fonkelen. Maar zij lachen waarschijnlijk het laatst, want als de laatste pijl verschoten is en het strand weer langzaam in duister gehuld wordt, staan zij nog steeds trots aan het firmament.

De lichtjes van de bootjes verdwijnen langzaam, de mensen slenteren naar huis en een van de bijzonderste jaarwisselingen die ik ooit meegemaakt heb, vindt langzaam zijn einde.

2 januari 2000

Het is nog wel even wennen dat 2000, maar dat zal wel niet lang meer duren. Scarlet en Sjaco waren gisterenavond weer laat thuis, maar we hebben vast nog wel even zitten kletsen. Als de kamerploeg al slaapt, heb ik Scarlet en Sjaco op de hoogte gebracht van de huidige trends in Nederland. Daar steekt natuurlijk een trend hoog boven uit: Big Brother. We weten al wie gewonnen heeft: Bart natuurlijk!!! Dat zei ik toch al.

Vandaag hebben we besloten het vliegtochtje boven de Everglades te gaan maken, dus als Scarlet en Sjaco richting werk vertrekken, vertrekken wij richting Everglades City. Omdat ik vreselijk moet plassen, belanden wij in een verschrikkelijk leuk, voor ons typisch Amerikaans zaakje. Volgens het menu mag je hier niet vertrekken zonder de wereldberoemde Key Lime Pie gegeten te hebben, maar we moeten toch zonder vertrekken. De pie is namelijk alle… Hebben wij even pech!!

Op het vliegveldje is het zo dood als een pier. Er zit echter wel een briefje op de deur geplakt met de mededeling dat zij er vandaag niet zijn, maar onder het volgende telefoonnummer te bereiken zijn: …….. Er zou hier ook een telefoon moeten zijn, maar die vinden wij niet. Terwijl Chris en A. nog even zitten te bakken in de zon, besluiten L. en ik dat het weinig zin heeft hier te gaan zitten smelten en wachten op iemand die misschien toch niet komt. Dan zien we toch leven!! Een ambulance en een brandweerauto komen het terrein oprijden en even later landt er ook een helikopter. Emergency?? Het valt allemaal geloof ik wel mee, want erge haast maken ze niet. Waarschijnlijk gaat gewoon iedereen hier met de helikopter naar het ziekenhuis!

Naast onze autootje staat een flinke truck met ronkende motoren. Volgens ons moet dat betekenen dat er iemand in de buurt is. Ik klop aan bij een huis, maar geen kip te zien. Dan rijden we maar even door naar het informatiecentrum van de Everglades, waar gelukkig wel een telefoon is. Als ik al bijna eelt op mijn vingers heb van het intoetsen van alle codes op mijn kaart en alle telefoonnummers die wij hebben en dan nog geen steek verder ben gekomen, besluiten wij toch nog maar eens een poging op het vliegveldje te doen. Daar komt intussen toch wat meer leven in de brouwerij. Een vliegtuigje landt, terwijl er mensen lopen en skaten over de banen. Uit dit vliegtuigje stappen drie mensen die ons vragen naar een goed restaurant. Komen die hier alleen even om te eten?

En dan ziet L. ook het vliegtuigje waar de rondvluchten mee gemaakt worden en daar verschijnt ook een piloot. De goeie?? Ja hoor: hij krijgt nog twee passagiers die een rondvlucht willen maken en daarna kunnen wij. Hoe lang hangt van de andere mensen af. Dus wij hopen maar dat die kiezen voor een kort rondvluchtje, want wij willen heel lang vliegen. Terwijl wij op de terugkeer van de plane zitten te wachten, broeden wij een plannetje uit. Er kunnen maar drie passagiers met het vliegtuigje mee, dus moet hij voor ons vieren in ieder geval twee keer vliegen. Dan kan hij toch net zo goed twee keer drie man meenemen, dan twee keer twee. Zo kunnen er twee van ons twee keer vliegen. En dat allemaal natuurlijk voor de prijs van vier!!!! Of mr. Piloot dit ook een goed plannetje vindt???

Even later zien wij in de verte het minipiepertje weer aankomen. Ik stel ons plan aan (we zullen hem Bob noemen) Bob voor en die is daar helemaal mee eens: “No extra charge.” Jippiee… Maar eerst wordt er even getankt, terwijl A. het vliegtuig inspecteert. Is dat vertrouwd? Heeft A. verstand van vliegen???? Chris besluit de eerste toer eenzaam achter te blijven. “Ik heb al vaak genoeg ik zo’n vliegtuigje gezeten”, zegt hij stoer, maar ik weet zeker dat hij nog steeds leuk vindt.

Voor we het weten zitten we in de lucht en maken een prachtige toer over de Everglades; wat een water en wat een vogels. Hebben we beneden nog geen serieuze alligator gezien; nu zien wij er verschillende die liggen te zonnen in de modder. En de vele sporen getuigen van veel meer leven. Want in de Everglades zitten niet alleen duizenden vogels en een paar alligators; ook lopen er herten, wilde varkens en er zitten ook nog een paar zeldzame beren en nog zeldzamere poema’s. Wij zijn al blij dat we herten zien en in het water dolfijnen, manatees, roggen en een verdwaalde haai. En een grote!! Manatees zijn overigens een soort zeekoeien. En wel een endemische soort , want de manatee komt alleen in de Everglades voor en is heel erg beschermd. Wij hoopten van de week tijdens het kanoën al zo’n beestje tegen te komen, maar nu zien wij er verschillende. Weliswaar hoog en droog, maar onze piloot is niet te beroerd om er wat extra rondjes tegenaan te gooien, zodat wij een en ander beter kunnen bekijken. L. en ik zijn de gelukkigen die twee keer mee mogen vliegen, want A. was een beetje schwindlich na de eerste keer. L. had er absoluut geen bezwaar tegen nog een rondje mee te toeren en het moet gezegd worden; het is schitterend!! Langzaam verdwijnt de zon weer in de golf van Mexico en weer genieten we helemaal. En dan A. nog vragen waarom wij nu perse ’s avonds wilden vliegen? Just take a look at that beautiful sight!!! We blijven net zo lang cirkelen boven de ‘duizend eilanden’, totdat die brandende bol bijna helemaal verdwenen is en wij onze plaatjes hebben kunnen schieten. En als hij langzaam in zee verdwijnt, is ook onze vlucht teneinde.

Weer met beide benen op de grond, maar met het koppie nog in hogere sferen; schudt L. enthousiast Bob zijn hand en zegt met een zucht: “This was one of the best experiences of my life”. Amen!!!

Terug op Marco Island besluiten wij ons vanavond voor de verandering maar weer eens te verwennen en strijken neer bij de Japanner. Geen urenlang tafelen met af en toe wat lekkers op je bord, maar gewoon al het lekkers op je bord en dooreten maar. Meestal praat iedereen angstvallig alleen maar met zijn eigen clubje, maar wij raken al gauw aan de praat met de heel wat minder stugge Amerikanen. Wij vragen ons al dagen af hoeveel van die bescheiden huisjes nu eigenlijk vakantiestulpjes zijn en hoeveel er nu permanent bewoond worden. Zo’n 30 procent wordt permanent bewoond. Ik zeg hen dat geen slecht plekje uitgekozen hebben om te wonen. Het enigste nadeel is misschien die paar maanden in de zomer dat het hier vergaat van de insecten. Maar, vindt mijn gesprekspartner, als je in zo’n paradijs woont, doet dat er toch niet toe. Je moet je er gewoon op richten. Kleding met lange mouwen aantrekken, proberen met zonsopgang en zonsondergang niet buiten te komen en alles goed dichthouden. De huizen zijn daar in ieder geval goed op voorbereid; iedereen heeft een airco en bijna iedereen heeft achter zijn huis een enorme maniere (volière voor mensen) met daarin ook bijna altijd een zwembadje. Afzien toch???

Wij zijn niet al te laat thuis en Scarlet ook niet. En aangezien we allemaal nog zin hebben in een toetje, neemt Scarlet ons mee naar een typisch Amerikaanse ijssalon, waar ze behalve ijs nog allerlei ander lekkers verkopen. Wij houden het bij een ijsje, alhoewel ijsje. Een enorme bol en Scarlet neemt er zelfs twee, met een brownie. Leve de calorieën!!!

3 januari

Eergisteren hebben wij voor vandaag een bootje geserveerd en als Scarlet en Sjaco weer bijna op werk aangaan, lopen wij de vijf minuten richting de Marina. “Hebben jullie al eens gevaren?”, is de eerste snuggere vraag. Maar toch wordt alles nog even uitgelegd en kunnen wij op weg. We gaan niet naar het strandje waar Scarlet en Sjaco normaliter schelpjes gaan zoeken, maar gaan straks de andere kant uit na eerst even op zoek te gaan naar de dolfijntjes. Want volgens Scarlet en Sjaco zie je die iedere keer. Deze keer ook? Ja hoor, twee vinnen scheren door de golven. Tijd om ons te amuseren hebben de dolfijnen deze keer niet, want er moet gegeten worden. Vissers, pelikanen en onze dolfijnen beconcurreren elkaar om de beste vis. Geeft niets, als er vanavond bij ons op het bord ook maar weer wat lekkers ligt. Dan varen wij de Marco River op; lekker de wind door de haren; genieten van het groen en de vele vogels. Ja, ook pelikanen! Ook zien we twee bold eagles en vele ospreys en we zijn er geloof ik eindelijk achter wat nu een opsrey is….. Ik ben het helaas weer vergeten!!!

Ik vaar ook een stukkie en neem koers op een strandje en zit meteen vast. “Hebben we eens een echte kapitein aan boord, gebeurt er dit….”, mompelt A. in zijn baardje. Op naar het volgende strandje, maar ook hier is het weer heel ondiep. Kom op jongens, het is toch lekker weer; gewoon door het water. Heerlijk toch, over een paar dagen zitten we weer in de kou!! Chris heeft echter een praktische manier om ons toch dichter bij het strand te krijgen. Hij gooit het anker een eind weg en trekt dan gewoon de boot verder het strand op en dus de blubber in.

We trekken ieder een kant op om het eilandje te verkennen. Het strand is bezaaid met schelpjes van allerlei pluimage en ook schilden van een voor ons onbekend soort krab?? Ik vind hiervan een miniem exemplaar en hoop dit heelhuids in Holland te krijgen. Het is echt lekker warm hier, dus we lopen lekker te genieten in het zonnetje.

Terug, ja terug moeten we om op tijd de boot te kunnen inleveren. Het water heeft zich echter ook nog wat teruggetrokken, eb en vloed weet je wel, dus ons bootje ligt nu echt stevig verankerd in de modder van de Glades. Er zijn vier sterke Hollanders voor nodig om weer beweging in het geval te krijgen. Gelukkig is mijn blaas leeg anders had ik nu toch in mijn broek gedaan van het lachen.

Voor we het weten zijn we weer terug en is ons spelevaren weer voorbij. Nog even een paar pelikaantjes fotograferen (we kunnen straks in Nederland een compleet vogelboek samenstellen) en dan terug naar Anglers Cove, Appartement 302. Scarlet is vanavond niet al te laat klaar, dus hebben we weer allerlei lekkers in huis gehaald (garnalen geloof ik!!) en zitten lekker op het balkon. A. vindt al dat lekkers echter niet genoeg en wil ook wel eens vlees of zo. Pizza wordt het dus; ik hoefde niet meer, L. had ook niet meer zo’n honger na al die lekkere hapjes, dus nemen Chris en A. maar twee pizza’s mee. Twee large pizza’s maar. “kan nooit veel zijn”, dachten zij. “Jongens, we zitten in Amerika….. En large hier is voor ons superenormgroot!!!” Dat hadden zij nog niet helemaal door… Gelukkig is Sjaco gek op pizza, dus nadat die er nog even op aangevallen was, hielden we gelukkig nog maar anderhalve pizza over. Valt mee toch???

4 januari

Alweer ons laatste hele dagje hier in de Sunny State.

Om dat te vieren (!!) gaan we ontbijten bij de Crackel Barrel. L. en A. hebben hier al een keer ontbeten en zijn daar zo enthousiast over dat wij er ook wel eens een kijkje willen nemen. Dit keer proppen we ons niet met zijn zessen in de cabrio. A. is natuurlijk met zijn gebruikelijke tempo al lang verdwenen voordat wij überhaupt ingestapt zijn en krijgt daarom niet direct mee, dat de cabrio niet wil starten. Ook een paar welgemeende vloeken van Sjaco helpen echt niet!! Gelukkig kijkt A. ook wel eens in zijn achteruitkijkspiegeltje en bemerkte dus al gauw, dat er van alles en nog wat achter hem verscheen, maar geen rode cabrio. Dus een paar minuten later stonden ze weer naast ons. Sjaco had intussen al ergens startkabels vandaan getoverd, dus even later konden we gelukkig toch nog vertrekken richting de Crackel Barell.

Picture yourself zo’n mager manneke met een blauwe dokbroek aan: een vlassig baardje en een vettig deukhoedje, rustig zijn pijpje rokend in de schommelstoel op zijn veranda. Dan heb je het sfeertje van de Crackel Barrel. De ontbijtjes hier zijn echt Amerikaans, huge dus!! Vooral mijn borden (met de nadruk op borden) liggen aardig vol. De anderen moeten nog zien dat ik dat allemaal opkan, maar in een vloek en een zucht heb ik alles weggewerkt. Ik kan er voorlopig weer tegen en kan nu eindelijk eens uitgebreid gaan rondneuzen in het winkeltje. Eigenlijk zou ik bijna alles willen kopen, maar weet me te beheersen. Ook L. wordt continu in de verleiding gebracht, maar ook zij weet zich te beheersen, dus komen we maar met een paar tasjes naar buiten. Vooral de engeltjes hadden we allemaal willen kopen. Om te stelen, zulke lieverdjes. Ik sta me nog even in mijn eentje te bescheuren over een paar bloemen die dansen op de muziek van “In the mood”. In Holland zou ik om zoiets met een grote boog gelopen zijn, maar we zijn op vakantie en dan is alles leuk. Chris en A. hebben het al lang bekeken hierbinnen en zitten buiten in een schommelstoel hun ontbijtje te verteren. Nu moet ik zeggen dat wij ook wel erg lang nodig hadden om al onze aankopen te doen, maar dat lag niet alleen aan ons. De bediening was uiteraard zeer vriendelijk en behulpzaam, maar langzaam…….

Nu wordt het toch echt tijd om even te gaan shoppen en vanmiddag het kleurtje nog even bij te werken op het strand. Chris heeft van de week een heel mooi colbertje zien hangen, in die zaak vlak bij de Japanner. Dus gaan wij op weg, passen het jasje, kijken stiekem op het prijskaartje en zeggen met gepaste nonchalance dat wij er nog even over willen nadenken. Er even over nadenken??? No way!! Bijna duizend gulden voor een colbert??? In een iets goedkopere winkel, vindt ik wel een echt beach babe-pakje: fel oranje, bijna lichtgevend. Val ik tenminste op tussen de aardbeien.

Dus komen wij slechts met wat onderzettertjes en een kadootje voor Sjaco terug thuis en gaan nog even lekker naar het strand; schelpjes zoeken en vogeltjes kijken. En natuurlijk de zonsondergang: boetefoel!!!! Ook maken we nog een paar achterlijke foto’s van ondergetekende in haar beach babe-pakje. Kan ik zo in de playboy.

Omdat wij vanmorgen niet helemaal geslaagd zijn tijdens ons shoppen, sleept L. ons mee naar nog een paar shopjes. Hebben we al een stapel wenskaarten gekocht, nu komen er weer een paar bij!! Chris vindt nog steeds niets naar zijn gading, maar eindigt toch ook met een leuk strandpakje, nu alleen nog maar hopen dat het bij ons in Holland ook nog een beetje strandweer wordt. Over een paar maanden……

We gaan niet te laat terug naar huis, want Scarlet is vanavond ook weer vroeg vrij (hopen we tenminste) en misschien kunnen we nu nog eens proberen een tafeltje te krijgen bij restaurant Marek’s. Dit wilden we op aanraden van Scarlet de eerste avond al, maar toen hadden we geen geluk. Waarom we (of liever gezegd Scarlet) zo graag bij Marek’s eten wil??? Ik weet het niet precies, maar het ziet er in ieder geval heel gezellig uit en het is ook een van de weinige oudere huizen die nog op Marco Island staan. Er staat er boodschap van Scarlet op de band: zij komt eraan. Dus bellen wij Marek’s en reserveren een tafeltje. De inrichting doet meer Frans dan Amerikaans aan en op de menukaart prijken allerlei lekkere dingen. En het was ook lekker: vooral L.’s erwtensoepje (denk dan niet aan erwtensoepje as in snert!!!) was subliem en het dessert van Scarlet was jammie, jammie. Met als enigste nadeel dat ieder hapje 9 op schaal van Richter veroorzaakte met betrekking tot de calorietjes. Maar voor zo’n laatste avondje; niet sjlegt!!

Weer thuis (en nu ook compleet met Sjaco) wijden L. en ik nog eens uitgebreid uit over de vele vogels die wij vanmiddag op het strand zagen. Wij waren vandaag gewapend met een vogelboekje, dus konden wij al die vliegbeestjes ook eens een keertje thuisbrengen. Scarlet ziet het al helemaal voor zich dat wij onze belangstelling voor de gevleugelde vriendjes in Nederland voortzetten: “Ma ieder zondag in een groen pakkie; zittend tussen het struikgewas, speurend naar die ene zeldzame vogel. Poeroet, poeroet, klinkt haar lokroep. Misschien willen haar zussen ook wel meedoen!!!!”

Gisterenavond zijn wij er overigens eindelijk toe gekomen de haringen van Ma schoon te maken. Iedere avond weerklonk het weer: “We zijn weer de haringen vergeten”, maar ze waren nog steeds goed en smaakten ook goed. Scarlet en Sjaco kregen zo’n echt Hollandse blik in de ogen.

5 januari

Onze visite in Florida zit er weer op. Niet alleen voor ons, maar ook voor L. en A. en alhoewel we alle vier vandaag vertrekken, vliegen wij een paar uurtjes eerder. Sjaco heeft een paar dagen geleden al aangeboden ons naar het vliegveld te brengen, zodat wij niets hebben hoeven regelen en nu alleen nog maar de koffertjes hoeven in de pakken. Nu lieg ik een beetje, want dat hebben wij gisterenavond al gedaan.

Op de heenweg zat een koffer helemaal vol met spulletjes voor Scarlet en Sjaco, dus dachten wij met wat minder bagage terug te kunnen keren naar Nederland. Helemaal fout: dan hadden we maar niet zoveel moeten kopen, want ons derde koffertje zit weer helemaal tot aan de nok toe vol. Eerlijkheid gebiedt mij overigens te zeggen, dat ik ook niet zo economisch heb ingepakt, maar alles zit er in. En dat is toch het belangrijkste.

In het schemerdonker nemen we afscheid van Scarlet en zeggen L. en A. gedag en weg kunnen we.

We rijden ditmaal gewoon over de Tamiami trail dwars door de Everglades en rijden zo’n twee uur later de voorsteden van Miami binnen en gelijk horen wij ook weer het vertrouwde achtergrondgeluidje van loeiende sirenes. Nu is het hier wel zo dat ze zelfs voor een overreden muis de sirenes aanzetten, dus veel spannends zal er wel niet aan de hand zijn. Af en toe lijkt het net of we ergens in Spanje zitten: bijna alle reclames zijn namelijk Spaans. Mucho Cubanos aqui!! Wij belanden voor ons ontbijtje dan ook in een Cubaans café, waar ik op mijn allerbeste Spaans drie ontbijtjes bestel. Erg handig als er dan in het Engels geantwoord wordt. Schijnbaar is mijn Spaans dus nog niet helemaal vloeiend. Als Sjaco terugkomt van het twalet, zegt hij met een brede grijns: “Ik heb net het gevoel alsof ik met vakantie ben. De toiletten hier zijn namelijk echt niet Amerikaans. Je moet namelijk dwars door de keuken om bij de toiletten te komen en dan staan daar iemand doodleuk gehakt te draaien.” Ik kan dit beamen. Ik moest zelfs de kartonnen voorraaddozen voor de toiletdeur wegschuiven. Zonder veel gezoek (zonder überhaupt te hoeven zoeken) zitten wij binnen no time op het vliegveld.

Is het op Schiphol zo, dat als je eenmaal ingecheckt bent, de wegbrengers alleen achter een hekje achterblijven. Sjaco wandelt hier doodgemoedereerd overal mee naartoe. Bijna overal dan!! We hebben nog wat tijd over, dus drinken we nog ergens een overheerlijke (ahum!) koffie en maken nog wat laatste achterlijke foto’s.

Dan wordt het toch echt tijd ons vliegtuig op te zoeken.

Dag Scarlet en Sjaco, dag Miami (en voorlopig ook) dag warm zonnetje. En dan vergeet ik nog iets: dag pelikaantjes!!!!!