DE VROLIJKE VIER IN MONASTIR

Is dit schriftje niet een beetje dik voor 6 daagjes Tunesië???

Vorig jaar al hadden Scar en Sjaco het erover eens een weekje zon te willen gaan tanken en droomden van de Malediven of een ander tropisch paradijs. Helaas kosten paradijzen pegels en bleek Tunesië bijna voor niets. Chris vraagt zich af of we vanaf Madrid niet zelf met de vleugels moeten wapperen en of we misschien op het strand moeten slapen?

Een van mijn vriendinnen lag al in een deuk: "Zien we over twee weken Chris en Lilian bij de vakantieman: "Nou, het eten was toch niet echt lekker!!!""

Volgens Ma komen wij tijd tekort en inderdaad 6 dagen is kort en het aanbod is groot. Wij hebben besloten ons helemaal naar Scarlet en Sjaco te richten, tenslotte gaan wij alleen "maar even" mee. Misschien betekent dit dat wij zaterdagmorgen gelijk vroeg uit de veren moeten voor de een of andere excursie of een stoffige safari. Maar op dit moment liggen wij nog een beetje te klussen in Werkendam.

Vrijdag 16 januari; Rotterdam-Monastir

"Ten Dinar, nice price for you. Your mij best friend." "Kijken, kijken, niet kopen!".

We worden een beetje aganebbisch van de Tunesische verkoopmethodes. Dat is even een eerste indruk van ons nu 2-daagse verblijf hier in Monastir.

Terug naar vrijdag: 2 ½ uur vliegen naar Monastir, volgens Scarlet. Bij ons op het ticket staan echter 4 uur!! Even een stopje in Maastricht, waar allerlei bruinverbrande Limburgers uitstappen.

Boven Maasbracht, waar mijn halve familie woont, uitgebreid gezwaaid, maar geen witte lakens zien wapperen. Ook hadden wij een prachtig zicht op de Alpen: roze gloeiend in het licht van de ondergaande zon. Welke van die toppies was nou de Matterhorn?

Dan naderen wij de Afrikaanse kust en iemand merkt op: "Het regent!!!" Foutje, het giet! Regen in Afrika: zo dicht bij de Sahara. Yes!

En nu, 2 dagen later, hebben wij nog steeds bijna geen zon gezien. Wij voelen ons klimatologisch gezien helemaal thuis: af en toe een bui en een lekker stormpje. "Hebben wij nog nooit meegemaakt," orakelt een van de vele op leeftijd zijnde overwinteraars, die hier al jaren komt. Zou het dan toch aan Scar en Co liggen. The bad weather guys?

Zij stonden ons overigens braaf op te wachten in de lobby van het hotel, stervend van de honger.

O jee, waar doet me dit aan denken? Het internaat! Erg enthousiast zijn Scar en Co ook niet over het eten. Het is aangepast aan de doelgroep: zouteloos! En ze weten altijd goed gebruik te maken van de restjes van gisteren. Gisteren warme rijst, vandaag koude rijstsalade; gisteren warme noedelen, vandaag koude noedelsalade. Waar blijft de couscous, tahine, de bric en al het andere Tunesische eten??? Aan de doelgroep denken: overwinterende 65+-ers!!

Zij zitten hier in dit hotel 2 tot 3 maanden. En als (normaalgesproken dus, als Scar en Co er niet zijn) het mooi weer is, zitten zij wat rond het zwembad, slenteren wat door de stad, maar slenteren vooral door het hotel. Gelukkig (hoezee!!!) is er iedere avond entertainment, hetgeen wordt aangekondigd door Ali van de balie. Met een heel zacht stemmetje op zijn engels en, hoe kan het ook anders, duits: "Good evening, ladies and gentleman. Tonight very nice music, good dance, very good dance: tango, waltz…. Very nice!" Wij liggen iedere keer in een deuk en besluiten bijna op de playbackavond Abba te gaan doen, maar Co wil perse Bjorn zijn en daarom komen we er niet helemaal uit!

Natuurlijk ontbreken ook de Nederlanders niet, en Scar en Co hebben dan ook al menig verhaal aan moeten horen. Vooral van Henk. Henk woont al 20 jaar in Tunesië, spreekt nog geen Frans of Arabisch, en had Scarlet nodig om hem te helpen met een of andere juridische kwestie. Zij had zoiets van: "Waarom niet?", maar heeft zich er gelukkig nog uit weten te wroeten. Wel moeten wij Henk bedanken voor de boekjes en de goede wegenkaart, die hij aan ons uitgeleend heeft!

Na een delicious meal gaan wij nog even naar de kamer van Scar en Co om onze aankomst ook nog even in de prive-sfeer te vieren. De stewardess in het vliegtuig vond Chris namelijk zo aardig dat wij een flesje (met de nadruk op je) champagne kregen en een lief knuffeltje (Heeft er overigens al eens iemand in het vliegtuig naar achteren moeten verhuizen, omdat er anders voorin teveel gewicht zit om fatsoenlijk op te stijgen??). Die fles moeten wij natuurlijk even soldaat maken, drinkend uit onze tandenpoetsglaasjes. En natuurlijk hebben wij nog onze verrassing voor Co. Die arme jongen, dachten wij, zit nu al drie dagen hier in Tunesië en begint vast en zeker al wel ontwenningsverschijnselen te krijgen. Dus hebben wij 2 echte Hollandse frikadellen voor hem meegebracht. En die worden zeer gewaardeerd, maar niet opgegeten, want in die enorme koffers van Scar en Co zit alles, behalve een frituurtje. Ze belanden dus enkele dagen later in de prullenbak, want anders zouden zij misschien zelf naar buiten gelopen zijn.

We willen toch ook nog even in de stad kijken en lopen nog richting Medina en maken voor het eerst kennis met de al eerder genoemde Tunesische verkooptechnieken. Irriterend en vermoeiend, maar eigenlijk is het het ergste (tenslotte hebben zij ook iets te verkopen en wij geld in de knip!) dat zij bijna allemaal Nederlands spreken. Erruuuugh!!!!

Nee, geen leren jas!. Zeker geen pluche kameel. Kijken, kijken, niet kopen! Tenslotte zijn wij echte Hollanders.

Ik zeg alvast welterusten, want morgenvroeg moeten wij vroeg uit de veren voor de kamelenmarkt. Dit is slechts de naam, want kamelen vind je er niet!! Maar volgens de hostess moet je er vroeg naartoe.

Okido, het is tenslotte vakantie….

Zaterdag 16 januari

Om 6 uur gaat die kolere-wekker en de telefoon met aan de andere kant de wakkere Co; "Goejesmorgens.."

Afijn, wij zijn vroeg op de kamelenmarkt: alleen het grootste gedeelte van de markt niet. Zij zetten hun kraampjes net op of zitten nog in hun autootje te pitten. En dan de keuze van de koopwaar: speelgoed, bont en veel geluid makend, en schoenen, vooral veel schoenen!! Zijn wij hiervoor opgestaan? Nou ja, in ieder geval hebben we om 9 uur al een frisse wandeling achter de rug, met de nadruk of fris!!!

Een half uurtje later is er de bijeenkomst met onze hostess. De jongens willen nog een keer naar de markt (hoezo nou???) en Scar houdt mij gezelschap. Wat vreselijk: op een monotone toon vertelt zij een half uur lang een uit het hoofd geleerd verhaal, hetgeen allemaal ook in de boekjes te lezen is. Een mevrouw zit zelfs fanatiek aantekeningen te maken. Ik kijk Scar een paar keer wanhopig aan, maar zij wilde mij deze ervaring niet laten missen.  Ik zit het zitje uit, omdat we toch wat vragen hebben. Die worden beantwoord, met als resultaat dat wij van maandag tot en met woensdag een autootje gehuurd hebben om een gedeelte van Zuid-Tunesië in sneltreinvaart te gaan verkennen. De jeep-safari ging sowieso niet door, vanwege het einde van de ramadan (jammer dan!) en het daaropvolgende feest van L’Eid. Alleen wanneer de ramadan precies eindigt, blijft tot op het laatst een groot vraagteken en eenieder geeft dan ook een ander antwoord: vanavond, morgen, overmorgen. Het hangt helemaal samen met een bepaalde stand van de maan en Ali van de balie zit er achteraf het dichtste bij.

De heren komen goedgehumd terug van de markt, maar hebben echt nou net niet dat gevonden wat zij zochten. Wel bleek de markt nu toch wat uitgebreider te zijn. Nog steeds geen kamelen, maar wel andere levende have, waaronder kippen die ter plekke van hun koppie ontdaan werden. Weet je in ieder geval zeker dat ie vers is!!

Wij zijn zo lui, zo lui, dus trekken wij ons terug op de kamer: de dames dan. De heren gaan zwemmen en sauna-en en worden geloof ik ook nog gemasseerd. Zij hadden in ieder geval een hoop lol af te gaan op het gegiechel. Of hebben ze aan de borrel gezeten?

P.S. Chris zit op dit moment Duitse t.v. te kijken. Heimwee???

’s Middags (met nog steeds slecht weer) trekken wij Monastir weer in, want we willen sowieso even op het station informeren hoe laat de treinen richting Tunis gaan. Kwart over zes!!!!! Jongens, we hebben vakantie!!! Er gaan wel meer treinen, maar niet rechtstreeks en veel later.

Wij lopen terug langs het mausoleum van Habib Bourguiba (de vorige president van Tunesië, die weliswaar nog niet gestorven is, maar toch alvast maar voor een bescheiden rustplek voor hem en zijn vrouwen heeft gezorgd), de ribat, nemen een kijkje bij de jachthaven (uitgestorven) en lopen langs het strand (ook uitgestorven). Het doet mij een beetje denken aan zo’n oud, enigszins verlopen engelse badplaats, aldus Scar. O, wat voelen wij ons thuis: een stevig briesje, donkere wolken, koude neuzen. Heerlijk toch!!

Daar is de rijst weer…..

Trusten!

Zondag 17 januari

Om ½ 5 gaat die kolere-wekker en bellen wij wakkere Scar en Co ook even uit bed.Ontbijten kunnen we zo vroeg nog niet, dus hebben we gisteren wat mondvoorraad ingeslagen voor in de trein: fruit voor de gezonderikken onder ons en gebakjes voor de rest.Co vond gisteren dat wij maar bijtijds op moesten staan, zodat we niet op het laatste moment op het station zouden aankomen. En dat was een goed idee van die jongen!!!

Dus lopen wij om ½ 6 's morgens al over de monastierse straten te zwerven en komen langs een overvol café, waar iedereen gezellig aan de pijp lurkend, naar iets op de t.v. zit te kijken. Een live voetbalwedstrijd misschien?? De grote vraag is echter: zijn ze nog op of zijn ze al op?? We zitten tenslotte nog in de Ramadan. In ieder geval worden wij hartelijk begroet.

Wij arriveren om ongeveer 10 minuten voor 6 op het station, waar het al een drukte van belang is, maar waar nog geen kaartje te koop is. Loketten genoeg, maar geen personeel te zien. Moeten we misschien in de rij gaan staan. Welke rij; er is helemaal geen rij!!!

Om 6 uur, ja hoor: van de 5 loketten gaat er 1 open om zo’n 50 man van kaartjes te voorzien. Scar en ik hebben ons gelukkig, helemaal per ongeluk, min of meer voor het goede loket geposteerd, dus staan wij vrij gunstig. 50 Man voor 1 loket en geen rij: zie je het voor je?? Het betere ellebogenwerk. Scar en ik als haringen in een tonnetje, ineengeklemd tussen 50 Tunesiërs: en we vallen al zo op tussen de aardbeien! (Heren grijp nu je kans……., wat zij dus niet doen! Echte gentlemen!) We komen langzaam naderbij, maar er zijn er die van achteruit hun geld aan diegene die bij het loket staat, geven: de slimmerikken! Scar gaat vragen of wij misschien ook een kaartje in de trein mogen kopen, maar "that’s not possible". Dus ik blijf dringen en krijg mijn kaartjes en heb bijna nog meer moeite weer uit het gedrang te komen. Triomfantelijk steek ik de kaartjes in de lucht. Toch niet altijd even handig Frans te spreken, want de heren zaten ondertussen relaxed op een bankje.

In de trein realiseren wij ons dat we nog steeds in de ramadan zitten en het wel een beetje genant is lekker te gaan zitten smikkelen. Dus geen ramadan, jammer dan en geen ontbijt. Dat doen we wel in Tunis.

Onderweg de binnenkant van de oogleden gezien en veel, heel veel, olijfbomen. En wolken. Waar blijft de Tunesische zon??

Om iets over negenen stappen wij in Tunis uit, Chris helemaal blij, want hij zag een boot. Wij ook blij, want we zien een toilet. Ons ontbijtbankje vinden we al gauw en we worden ook gauw gevonden: door Rashid!!

Rashid werkt in een hotel (???), heeft pauze (???) en wil ergens rustig een sigaretje roken (Wat dus niet mag vanwege de Ramadan), maar heeft wel de tijd om ons de weg naar de Medina te wijzen en naar een dakterras, vanwaar we een prachtig uitzicht over de souks hebben en waar we kunnen zitten op het bed van een of andere sjeik en wat kunnen wensen???

Ik zet mijn allersjagereinigste gezicht op en volg de meute. "Your friend is worried. Tell her she doesn’t need to." O nee?? Ik ben niet bang ontvoerd, vergiftigd of in een harem gesleept te worden, ik wil het gewoon selluf doen… En Rashid doet zo zijn best: Houdt de lastige verkopers van ons lijf; legt ons de betekenis uit van het handje van Fatima op de huisdeuren (5 vingers voor de 5 gebeden, en een teken tegen het boze oog); wijst ons de moskee en neemt ons inderdaad mee naar een dakterras, waar we uitkijken over de daken van Tunis, met om ons heen de overdekte souks waarop meutes wilde honden leven. Het is hier inderdaad mooi, vooral het terras zelf en hier rookt Rashid dan ook zijn (die van Co dus) sigaretje!!

Daarna moesten we perse op het franse bed van de pasja gaan zitten (die er overigens zelf in lag met aan beide zijden 2 vrouwen) om een wens te doen. Oke, oke, we zitten al!!! Eerst de dames, dan de heren: allemaal. "Ik wens, ik wens …." O nee, dat mag ik niet zeggen, maar Co zijn wens staat in grote letters op zijn voorhoofd geschreven. "Ik wens dat ik zo meteen geen tapijtje moet kopen!" Alles is op de film vastgelegd voor het nageslacht.

Nu zal het wel komen, want natuurlijk staat pasja Ali zijn bed in een enorme shop. Maar niks hoor: er wordt zelfs niets gevraagd. Kijken, kijken, niet kopen!

Het was een slimmerik ons Rashidje. Helemaal in slaap gesust, stopt hij opeens bij een parfumstalletje, want even eerder had hij al opgemerkt dat Scarlet zo’n tere huid heeft en als wij inderdaad de woestijn in willen trekken, zij toch wel haar voorzorgsmaatregelen moet nemen. "Look, smell, this is desert flower." Goed tegen de muggen (om ze weg te jagen of juist te lokken??) en hier is ook nog een citroenessence: een paar druppeltjes in bad is heerlijk tegen de vermoeidheid. Ruik maar…. Ja, heerlijk allemaal. "For you desert flower and citron and for you too." Heerlijke geuren, goed voor in de woestijn!! Voor we het weten worden ons 2 flesjes in de handen geduwd. Ach, waarom niet. Dan komt de klapper: 15 Dinar per flesje!!!! Wij vallen bijna achterover. "Nee, nee, dat willen we niet." "Ja, maar de flesjes zitten al dicht en bla…., bla…., bla…." Nee, we willen nu eigenlijk helemaal niets meer, maar nemen, om van het gezeur af te zijn, 1 zuinig flesje met zijn vieren. Met tegenzin stoppen wij 15 Dinar in zijn gretige handen. "Do you have another 5 Dinar so I can smoke a waterpipe." Eeecht niet!!! Waar is nu opeens die allervriendelijkste en behulpzame Rashid? Een kort bonjour en we kunnen het bekijken. Heel graag!

Mompel, mompel, mompel, klinkt het nog erg lang uit 4 monden: "Nu zijn we toch echt besodemieterd!" En dat gevoel blijft in stand als we voor 3 gulden per persoon op de binnenplaats van de moskee mogen kijken, maar 4 passen binnen de deur al door een hek tegengehouden worden. Voor de show blijven wij vrij lang staan kijken, maar echt veel is er niet te zien!

De souks zijn echter mooi en heel echt. Smal, donker, kleurrijk, zelfs nu, nu de meeste winkeltjes gesloten zijn vanwege het einde van de ramadan. Nu pas voel ik me eigenlijk ver weg van huis. Vooral als wij in een straatje komen waar ze alleen kleren verkopen en waar wij ons als enigste toeristen door een massa lokalen moeten banen. Druk, druk, druk (waarschijnlijk in verband met het komende feest van L’Eid want dan worden de kinderen eens extra verwend en steekt iedereen zich in het nieuw) en honger!!! Dus zoeken wij een patisserie op voor een snackje.

Volgens de Planet is een ‘abstecher’ naar de centrale markt echt de moeite waard, en na enig zoeken ontdekken wij dat de Planet gelijk heeft. Allerlei vis, kruiden, kaas en groentes, uitgestald op het groen, van de in overvloed aanwezige, venkelknollen: niet zulke schokkende dingen, maar het atmosfeertje is schitterend. Of zijn de heren een andere mening toegedaan?

Vanmorgen op het station zijn wij er al achter gekomen, dat we of al om kwart over twee met de trein kunnen, of pas om half tien vanavond. Als we helemaal eerlijk zijn, zijn we allemaal al wel een beetje uitgeblust en het is nog een lange tijd tot half  tien vanavond. Een bezoekje aan Carthago zien wij met onze huidige voeten niet zitten en op de een of andere manier was het Bardo-museum toch zo ontzettend dicht!!!! Dus: de trein van kwart over twee!!! Joepie, kunnen we vanavond lekker weer in ons eigen vertrouwde hotelletje aan ons eigen vertrouwde tafeltje lekker zitten smikkelen en smullen. Gelukkig zijn we bijtijds terug in het hotel zodat we om half zeven in de startblokken kunnen staan. Want het is erg: om half zeven gaan de deuren van de eetzaal open (dit doet me ergens aan denken, internaat of zo) en dan staan er al mensen in de rij te wachten. Dit vertelden Scar en Co ons tenminste. Zouden zij dan misschien de lekkere, hartige hapjes krijgen en blijft er voor ons, de laterikken, de rest over?? Of zijn zij gewoon bang niets te krijgen?? Er is namelijk altijd genoeg, want als wij klaar zijn met eten en langs het buffet naar buiten lopen, ligt er altijd nog van alles en nog wat aan de hand waarvan wij dus het menu voor de volgende dag kunnen voorspellen. En daarin worden we goed!!! Na het eten gaan we naar de bar voor onze avondlijkse "oolee" (Co's verbastering van cafe au lait), met smart wachtend op de aankondiging van het vertier dat vanavond in de disco plaatsvindt. En ja hoor, altijd zo rond half negen, weerklinkt het weer door het hotel: "Gutenabend meine liebe Damen und Herren. Heute Abend schöne Musik, sehr schöne Musik. Sie kommen alle, schön Tanzen, Walz Tango. Sehr schön, schöne Musik." Je krijgt zo'n beetje een Candlelight gevoel, er worden alleen geen gedichten voorgedragen. Wij voelden ons in ieder geval nooit geroepen, ons richting disco te begeven, ook niet voor de Miss Monastir Center verkiezingen, de contactavonden en de playbackavonden. Behalve dan die avond dat Co perse Bjorn wilde zijn!!!

Morgenvroeg kunnen wij uitslapen: en wel tot 7 uur. Het is tenslotte vakantie.

Welterusten!!!

maandag 18 januari.

Gisterenavond heeft de man van Europcar onze Renault Clio al voor het hotel neergezet, dit in verband met het feit dat het vandaag misschien L'Eid is, dus kunnen wij in principe voor dag en dauw vertrekken. Maar wij willen ook wel eens uitslapen dus zetten wij de wekker op half zeven. Na ons gebruikelijke ontbijtje (croissants, iets met chocolade, Roozendaalse boterkoeken met rozijnen en af en toe een lamsei) zitten wij om ongeveer 9 uur vol verwachting in de auto. Niet over het weer, want dat is weer ....

Aan Ali van de balie hebben wij nog de beste weg gevraagd richting Sfax, maar op de een of andere manier doen wij iets fout en rijden op allerlei binnenwegen, maar in ieder geval in de goede richting.

Als eerste stoppen we in El Jem, want hier staat een van de mooist bewaarde amfitheaters uit de Romeinse tijd. Hij torent uit boven de stad, als een blijvend waarmerk van een al lang verloren gegane beschaving. Want het was een nijver volkje die Romeinen. Van Engeland tot Afrika, overal zijn hun bouwwerken terug te vinden en het feit dat er nog zoveel van overeind staat spreekt voor zich.

Het is even rikraaien welk zijstraatje wij moeten hebben, maar als wij dan afslaan komen wij pal voor het amfitheater uit. Nu alleen nog een parkeerplaats vinden. Geen punt, diverse behulpzame Tunesiërs staan als wilden te gebaren; hier, hier hier. Bijna bij hun op het terras. Dat zal wel weer iets kopen worden. Weten jullie zeker dat we hier mogen parkeren. No problem, no problem.

Dat zal dan wel. Wij gaan in ieder geval op ons gemakje een kijkje binnen het theater nemen, waar wij lekker helemaal alleen rond kunnen lopen. Zodat wij onze fantasie de vrije loop kunnen laten en de leeuwen en gladiatoren rond om ons heen zien lopen. Chris vindt zelfs nog een put waar vast en zeker nog wel wat knoken in liggen van de ongelukkigen die hun schulden niet konden betalen en als maaltje voor de dieren dienden. Ach, je moest toch wat in die tijd zonder radio en teevee. Live amusement!!!

Met ons entreekaartje kunnen wij ook nog een museum bezoeken, wordt ons verteld, maar helaas: vandaag gesloten!!!!

Onze autootje staat nog te staan op het terras, waar ook wij neerstrijken voor een koffietje. Op het terras, want de weergoden zijn ons op dit moment gunstig gezind en mogen wij ons koesteren in het zonnetje. Dat zullen dan wel die Romeinse goden geweest zijn. Die hebben nog nooit van Scar en Co gehoord????

Voorbij El Jem is duidelijk te merken dat het de laatste dagen flink heeft geregend en dat dit land daar niet helemaal op berekend is. Soms rijden wij stapvoets door het onder de auto doorstromende auto. Gelukkig is ons Cliootje waterdicht, wat niet gezegd kan worden van vele andere auto's.

Ook merken wij hier duidelijk dat het binnenkort (morgen? overmorgen?) feest is, want de slagers hebben het druk. Huis na huis staan er een paar zielige schapen te wachten op hun onontkoombare lot. Schijnbaar onaangedaan bij de aanblik van hun lotgenoten die in het openbaar opengesneden en ontleed worden.

Verder gaan wij richting Sfax. Co: Wat is er te zien in Sfax.? Niets wat wij willen zien, maar we komen er gewoon langs. Alhoewel langs!!! Ik weet niet hoe lang rijden wij door de stad, hetgeen veel tijd kost, want stoplichting hebben ze hier genoeg. Vanwege tijdgebrek besluiten Scar en ik heel democratisch Matmata maar over te slaan, want we willen in ieder geval naar Douz (Later vinden de mensen in het hotel het toch wel heel erg schokkend, niet in Matmata te zijn geweest. Ach, we weten niet wat we gemist hebben). Gabes is de volgende grote stad die we aan moeten houden, maar gelukkig vinden we daar een sluipweggetje, zodat wij de stad helemaal links kunnen laten liggen en dus ook de vele stoplichten. En dan merken we opeens dat we dichter bij de woestijn komen: het eerste bordje. Pas op voor overstekende kamelen!!! En ja hoor, ook Douz staat al op de borden.

En beginnen we ons ook een beetje in de woestijn te wanen: zand en palmbomen. Maar we houden ons een beetje voor de gek, want de Sahara ligt nog onbereikbaar ver weg, als een Fata Morgana.

Ook in Douz heeft het geregend!!

In de Planet lezen wij dat je hier ook in bedoeïnententjes kunt slapen en dat lijkt ons wel wat, een nachtje Lawrence van Arabie. Het Syndicat Indicative is dicht, maar ook hier zijn de mensen weer behulpzaam en gaan de man gewoon even zoeken. Nee, in Douz is er geen "bedoeïnenkamp, maar in Nouil 18 kilometer verderop wel. Op weg dan maar!! En ja hoor in Nouil en groot bord: Campe Touristique!! Hallo, is hier iemand?? Ja hoor, de beheerder. Zijn jullie open? Kunnen we hier in een tent slapen?

Ja hoor, ze zijn open en daar staan de tenten. Gaaf!! Maar eerst zouden wij eigenlijk wel eens wat willen eten, want behalve onze Roozendaalse boterkoeken en wat dadels en bananen hebben wij vandaag nog niet veel gehad. We hebben gewoon een beetje mee 'gerammedant'. Dus vragen wij met rammelende magen: Kunnen wij hier ook wat eten?? Geen probleem, alleen moeten we wachten tot na zonsondergang. Maar als wij dan wanhopig naar onze magen grijpen en een beetje zielig kijken, wordt er toch iets klaargemaakt voor ons. Het ruikt en is lekker: gebakken eieren met spek (lamseieren?)?? Natuurlijk geen spek!!

Over eieren gesproken, volgens mij had Scarlet liever eieren voor haar geld gekozen bij het zien of liever gezegd ruiken van ons beddengoed. Het gezicht wat zij trok was geld waard!!! Inderdaad de dekens roken verschrikkelijk muf en bevatten de halve Sahara, maar we zijn tenslotte met vakantie!!

Scar, wat is er?? Na enig aarzelen komt het hoge woord eruit. Ik kan alleen maar denken aan zandvlooien, spinnen en schorpioenen. Niet gevreesd, wij hebben padvinder Chris bij ons. Deze maakt aan het voeteneinde van zijn bed een symmetrisch, volkomen glad heuveltje, met daaromheen een soort loopgraaf. "Als wij straks na het wandelen terugkomen in de tent en mijn bouwwerk is beschadigd, dan zitten er vlooien, spinnen of .....

Het duurt nog eventjes voor wij kunnen eten en het is op dit moment prachtig weer, dus maken wij nog een korte wandeling door de oase, die onwaarschijnlijk groen is, zeker vergeleken met het omringende landschap. Tijdens de wandeling kunnen wij genieten van de trash-metal versie van het avondgebed. Deze duurt wel erg lang, maar het hoge woord is eruit, vanavond is de laatste dag van de ramadan, dus zo meteen na zonsondergang kan het feest beginnen. Ook voor ons. En ondanks de gebakken eieren van zoëven, krijgen we toch weer trek bij het zien van het lekkers wat voor ons klaarstaat in een andere tent. Grote verontschuldigingen: wij wisten niet dat jullie kwamen, dus jullie eten gewoon wat wij eten. Geeft helemaal niets, het ziet er allemaal lekker uit. En het ziet er niet alleen lekker uit, het is ook lekker!!  Alleen vragen wij ons af of wij hun eten niet opeten. Maar nee, dit is niet zo, wordt ons verzekerd en de beheerder en de kok nemen gezellig bij ons aan tafel plaats. "Ici, toutes les gens sont les amies."

Gasten worden hier behandeld als vrienden en zo voelen we ons de volgende dag ook.

Na het eten verheugen wij ons op een warm bakkie thee, want het begint frisjes te worden (Was er niet iemand die ons waarschuwde niet in de winter in de woestijn te gaan slapen???). Maar de thee heeft pas drie uur staan trekken, dus is nog niet helemaal op smaak!!

Dan verschijnt Mohammed ten tonele: een echte bedoeïne, compleet met lange mantel en hoofddoekje. Dat zagen wij al vaker, maar dan begint Mohammed te praten: Wat een stem!!!! Ondanks de haren uit de oren, de stoffige snor en het kruizenkrabben, had hij ons al pratend naar het midden van de grote Erg kunnen leiden. Mohammed wordt ons voorgesteld als een van de beste gidsen om mee de woestijn in te gaan, en alhoewel de woestijn nog dagen rijden is, mag hij ons morgen wel de illusie van de woestijn bieden vanaf de rug van een dromedaris. Geen kameel dus, want hoewel je bij woestijn direkt aan de kameel denkt, zien wij hier alleen maar dromedarissen, chameaux, chamelles. Dromedarissen blijken veel sterker te zijn en eten echt alles wat je maar kunt bedenken. Hoeven we ons in ieder geval maar om een bult zorgen te maken.

Ook onze gastheren krijgen het schijnbaar koud, want er wordt voorgesteld een kampvuurtje te maken. Een uitstekend idee, warm en romantisch zo onder de Afrikaanse sterrenhemel. En het vuur is zo gemaakt, want ondanks de onlangs gevallen regen brandt palmhout als een fakkel. Voor ons is een palmboom vooral decoratief en het kenmerk van een tropisch paradijs, maar voor de mensen in de woestijn is hij vooral heel nuttig. Hij levert brandstof, fruit, olie, wijn, schaduw en vast nog veel meer.

"Kennen jullie Orion??" Nee, wij weten niets van de sterren, maar voortaan als wij in Holland een heldere nacht hebben en zien we de sterren aan de hemel fonkelen, weten we gelijk waar het noorden ligt en denken aan onze nacht in Nouil.

Er kunnen in dit kampement 150 mensen slapen, maar het fijne van deze avond is dat wij helemaal alleen zijn met onze gastheren en diverse dorpelingen. Wij vinden het schitterend: onder het genot van een supersterk (iets voor Dien en Jo) bakkie thee, genietend van de warmte van het vuur. Luisterend naar Mohammed, die ons van alles en nog wat leert over de woestijn, terwijl de ene na de andere dorpeling langskomt voor een praatje, een bakje thee of een mooi verhaal. Het Arabisch, Frans en Nederlands vermengd zich met de rookpluimen in ons midden.

Scarlet maakt hopelijk een prachtige foto van de nachtwaker, want als iemand echt is, is hij het wel. We voelen ons een beetje als slechte acteurs in een exotische film. Moeten we echt morgen al weer weg????

Rond tien uur krijgen wij, maar ook de anderen, slaap en gaan wij richting ons tentje, waar door de beheerder voor de zekerheid nog maar een dekentje of twintig is klaargelegd!!! Ons enige licht komt van een kaarsje, dus het meeste moet op de tast gedaan worden. Wat houden we aan en wat trekken we uit?? Schoenen gaan in ieder geval uit, maar de sokken en een T-shirtje houden we aan. Co is de enigste bink, die trekt zelfs zijn sokken uit, terwijl Scarlet geloof ik zelfs haar bril ophoudt. Als de vlooien zo groot zijn, dat je ze bij dit kaarslicht ziet.......

Het is een beetje klammig en fris onder de dekens, maar om er nog meer op te leggen, het is nu al zo'n zwaar pakket en we willen niet teveel meer wapperen met allerlei stof, want iedere keer als je je omdraait, voel je het zand tussen je tanden knarsen.

Zouden deze tenten waterdicht zijn??

Chris en Sjaco slapen al gauw, maar Scarlet en ik liggen nog uren wakker. Ik omdat de radio weer eens op tien staat en Scarlet omdat zij geen water bij de hand heeft voor haar kuchje en omdat zij op de eerste jeuk ligt te wachten.

Na 1, 2 of 3??? uren begint het buiten te miezeren. "O", denk ik, "lekker rustgevend, misschien val ik nu wel in slaap." Maar het miezeren wordt al gauw gieten en na een tijdje wordt mijn hand nat. Ik neem de situatie in ogenschouw en kom tot de conclusie dat die nattigheid van de voorkant van de tent komt, waar twee lappen zich overlappen

Een tijdje later: pok, pok, pok. Als is met mijn hand boven op de dekens tast, blijkt dit pokken een flinke druppel te zijn. Niet te flauw zijn Van Deurzen gewoon de dekens wat verder optrekken, dan loopt het water er vanzelf vanaf. Gewoon rustig blijven anders maak je de rest wakker. Maar het pok, pok, pok klonk alsmaar vaker en luider en ik had toch echt geen zin om nat te worden. Een inspectie boven Chris zijn bed leerde mij dat boven zijn bed de bui nog niet was losgebarsten. "Chris, mag ik bij jou in bed kruipen?" "Wat moet je nou", een slaperige en sjagereinig klinkende Chris. "Mijn bed wordt nat!!!!" Chris schuift een beetje op maar amper leg ik mijn hoofd op zijn kussen, klinkt er dringend van de andere kant van de tent: " Sjaco, heb jij je aansteker in de buurt?" Scarlet bleek ook niemand wakker te willen maken en was tot nu toe stoïcijns blijven liggen, terwijl er een druppel precies midden op haar voorhoofd terechtkwam. Jongens, hier kunnen we niet blijven!!

De alleen "Arabisch" sprekende wachtwaker heeft ons gehoord en gebaart dat wij hem moeten volgen. Hij brengt ons naar een van de hutjes. Snel duiken we hier alle vier in. Druk gebarend probeert hij ons duidelijk te maken, dat wij van twee hutjes gebruik kunnen maken, maar wij willen gewoon bij elkaar blijven en elkanders ellende delen.

Toch maar goed dat hij ook wat licht in het volgende hutje heeft gemaakt, want ook ons huidige onderkomen blijkt niet helemaal, of liever gezegd helemaal niet waterdicht. Het water stroomt langs de wanden naar beneden en ook de vloer is kledder. Kaarsje mee en naar het volgende hutje. Droog!!! Gelukkig. Nu nog wat dekens verzamelen en we kunnen er weer helemaal tegen.

We zitten een beetje suf op de twee keiharde bedjes, maar binnen niet al te lang tijd vleit iedereen zich toch neer om misschien toch nog een dutje te kunnen doen. Het is wel passen en meten, want de bedjes zijn duidelijk maar voor een persoon bedoeld (vandaar de opwinding van de nachtwaker). Stevig insluiten dus!! Ook het keren is passen en meten: "Op mijn commando!!" Regelmatig keren is ten zeerste nodig, want bij langere ligtijd op een zij begint alles langzaam ongevoelig te worden. Chris heeft hier natuurlijk helemaal geen last van, want die ligt binnen de kortste keren weer te snurken. Toch moet hij af en toe met me meedraaien, want anders kom ik morgen echt niet op die dromedaris. Of zouden wij morgen geen dromedaris meer zien, want als het zo blijft regenen hoeft het van ons niet zo. Dus Scar en ik bidden in stilte en ook iets minder stil, dat Mohammed toch alstublieft niet morgenvroeg om 5 uur voor onze neus staat voor een rit bij zonsopgang!!!

dinsdag 19 januari, Douz-Tamerza

Bij zonsopgang zitten wij gelukkig niet op de dromedaris!! Want het regent nog steeds en hier zitten wij tenminste droog.

Vandaag is het dus het feest van L'Eid!! Hoorden wij gisteren zachtjes op de achtergrond de mensen bidden in de moskee, uren achter elkaar de een het gebed overnemend van de ander, vanmorgen niks geen achtergrond: lekker hard schallend over het dorp en de vlakte horen wij de muezzin. Zeker een uur lang, want het is tenslotte feest. Het hoort er helemaal bij, maar een uur lang????

Langzaam zien wij het buiten licht worden en terwijl de wolken langzaam wegtrekken, trekt de muezzin nog steeds de stekker er niet uit. Zo tegen achten horen wij van buiten een zacht "Bonjour". Tijd voor ons om uit de veren te komen, of liever gezegd uit het beton te komen. Het is een prachtige morgen met veel blauwe lucht en eindelijk eens de zon. De dromedarissen liggen geduldig op ons te wachten en moeten zelfs nog even langer wachten, want eerst zouden wij wel een ontbijtje lusten. Dit is niet zo indrukwekkend als het maal van gisterenavond, maar wat brood en een beetje warme thee doet wonderen. Vooral de koekjes gaan erin als koek. Dat moet ook wel als je er eerst uitgebreid met je vingers aangezeten hebt, om te demonstreren waar zij allemaal niet op lijken!!!Op naar de chameaux voor een korte tochtje, rond het dorp waarschijnlijk. Dappere Scar zit als eerste op de dromedaris en even later kunnen we op weg.

Genietend van het mooie weer en genietend van de verhalen van Mohammed. Wij leren in die twee uurtjes heel wat bij: over dromedarissen, over palmbomen, de winden in de woestijn, het zand en de duinen.

De liefde voor de woestijn straalt van Mohammed af en brengt hij ook een beetje op ons over. Want alhoewel wij hier in de verste verte nog niet in de woestijn zitten, brengt hij ons naar een plek, waar eens een oase was. Deze is helemaal verzand en als je vanaf een bepaald punt in de rondte kijkt, waan je je met een beetje fantasie in het midden van de Sahara. Wij dromen allemaal al een beetje van een meerdaagse tocht door de woestijn, schommelend op je dromedaris of ploeterend door het zand.

Sjaco en Chris krijgen ook heel veel respect voor meneer Dromedaris. Het dier van Sjaco maakt namelijk regelmatig een vreselijk onsmakelijk geluid, waarbij het lijkt of hij lekker van achter uit zijn strot wil spuwen. Als wij vragen waarom hij dit doet, legt Mohammed ons uit dat het dier bronstig is. Dus hij wil helemaal geen Co op zijn rug, hij wil wat anders. Vrouwtjes!!! En die krijgt hij. Gewoonlijk wordt een geslachtsrijpe dromedaris bij zo’n 120 vrouwtjes gezet en kan hij zijn best gaan doen. En tweede mannetje in dezelfde groep is onmogelijk, want de twee heren vechten tot de dood erop volgt. Ik denk zo dat Sjaco en Chris die vrouwtjes met liefde en plezier willen delen, maar dan nog…

Veel te vlug, zijn wij weer terug!! Alsof we moeite hebben hier te vertrekken, blijven we nog wat hangen bij de receptie, natuurlijk om te betalen, maar een computer "midden in de woestijn" heeft ook aantrekkingskracht. Vooral als je je eigen naam in het Arabisch op het scherm ziet verschijnen. Mohammed maakt nog wat koffie en de beheerder heeft zelfgebakken koekjes meegebracht. Jongens, wij moeten echt verder, dus het aanbod om hier ook nog te lunchen slaan wij af. Tenslotte is het ook feest voor iedereen hier en zolang wij er zijn, houden wij hen daarvan af. Alhoewel wij de kok al tegenkwamen in zijn nette pak. Bonne L’Eid!!!

Dan moeten we toch weg, maar ik besluit in ieder geval wat foto’s en een briefje te sturen. Niet alleen een leuke herinnering voor hen, maar ik wil dan gelijk vragen wat het nu eigenlijk ongeveer kost, zo’n trektocht door de woestijn. Want dat lijkt ons het einde. Misschien iets voor volgend jaar???

Mohammed vertelde ons al over het Chott El Jerid, het grootste zoutmeer van de Sahara. Bij droog en zonnig weer weerkaatst de zon op de zoutkristallen en verschijnen de Fata Morgana’s. En het leuke is, iedereen ziet iets anders, ergens verborgen in je eigen fantasie. Maar aangezien het meer niet droog staat en het intussen ook niet meer zo zonnig is, moeten wij onze Fata Morgana'’ zelf verzinnen: "Kijk, een kudde gnoes??"

Maar dat er nu water op het Chott El Jerid ligt, geeft weer een ander prachtig effect. Zo ver als je kunt kijken zie je een bijna gladde watersmassa, waarin de witte wolken en het hemelsblauw daartussen, perfect gespiegeld worden. Het is alsof je in een zak kijkt, zonder begin of einde.

Voorbij het zoutmeer rijden wij de bergen in op weg naar Tozeur, waar wij nog even een korte stop willen maken, alvorens naar de bergoases van Tamerza en Mides te rijden.

Ook Tozeur wordt een poort naar de woestijn genoemd, maar vandaag is hier niets van te merken. Dit keer geen kolonnes razende jeeps door de straten, maar galopperende paarden en met kinderen volgeladen ezelkarretjes. Want ook hier vieren de mensen feest. Wij draperen onze auto ergens langs de stoep en mengen ons in de menigte op zoek naar iets te eten. De heerlijke geuren komen ons al tegemoet, want overal op straat staan kraampjes die van alles en nog wat verkopen. Ons oog valt op een paar lekkere crepes. We moeten wel even op onze beurt wachten, want ook bij de plaatselijke jeugd zijn ze heel geliefd. Een bedelaar met verlopen oog probeert van ons wat los te krijgen en maakt de kinderen aan het schrikken. Dit wordt niet erg op prijs gesteld en men probeert de man met zachte hand te verwijderen. Wij slenteren nog wat door de straten en bewonderen de grappige manier van bouwen hier. Ze maken hele kunstwerken door bakstenen in reliëf in de gevels te zetten.

Wij willen eigenlijk toch nog iets meer in de magen dan alleen een pannenkoekje met chocolade, dus stappen wij een restaurantje binnen. Het dak hier hebben ze wel in een erg opvallende kleur roze geverfd. Zo roze, dat het mij helemaal niet opvalt. Ik ga maar eens gevaarlijk doen en bestel een bric. Scarlet heeft er eerder deze week al een gegeten en nu ga ik het ook maar eens proberen. Waarom gevaarlijk? Een bric is een soort dubbelgeklapt fillodeegvel met daartussen als basis een ei met vis, vlees, groente of zo. Het ei wordt er rauw tussen gesmeten en dan gebakken. Daarom gevaarlijk. Maar aangezien we hier bijna altijd lamseieren krijgen, moet het wel gaan.

Dan rijden wij weer verder en komen langzaam in de bergen. Wat een kaal, doch fascinerend landschap. Geen wonder dat in deze buurt diverse SF-films opgenomen zijn, en ook een deel van "The English Patient" zou hier gedraaid zijn. Of dat nu waar of niet is, ondanks het sombere weer is het hier indrukwekkend.

Tamerza: In 1969 is het oude dorp na 22 dagen regen volledig weggespoeld, of in ieder geval zover dat het niet meer bewoonbaar was. Het nieuwe Tamerza heeft weinig uitstraling. Er moeten zich hier twee hotels bevinden: een zeer luxe viersterren hotel en een hotel onder de palmen bij een waterval. Dat lijkt ons wel wat. Er staat in de Planet dat de hutjes zeer ongezellig zijn, maar daar ben je toch alleen om te slapen. Als wij de auto in de buurt van het hotel parkeren, is er natuurlijk weer iemand in de buurt om ons de lokale bijzonderheden te tonen, maar daar hebben wij op dit moment nog geen belangstelling voor. Allereerst willen wij onderdak. Maar dit blijkt niet helemaal naar ons zin, hadden wij afgelopen nacht niet zo slecht geslapen, was het misschien te overwegen, maar de klamme hutjes en de modderige weg naar het sanitair kan ons niet bekoren. Als het nu mooi weer was geweest!!!!

Dan toch maar eens een kijkje nemen in het viersterrenhotel Tamerza Palaca. Alhoewel het gebouw zelf op het eerste gezicht niet inspirerend is, ligt het prachtig. Je kijk uit over het oude Tamerza en de groene oase. Binnen is het toch wel even slikken met onze modderige broeken en schoenen. In de sjieke lobby is het een drukte van belang, dus misschien is dat een goed teken. Scar en ik ("jullie spreken Frans") staan met ons allerzieligste gezicht achter de balie en vragen wat een overnachting kost. Zoveel??? Wij zijn zo moe, nat en het is feest. Kun je ons geen korting geven? 10% korting kunnen we krijgen. Even overleggen met de heren buiten. Veel te duur! We gaan terug naar dat andere hotel of rijden verder. Het eerstvolgende dorp is echter Metlaoui, een onaantrekkelijk mijnstadje en nu ik hier eenmaal ben, wil ik ook wel wat van de omgeving zien. Scar wil ook niet verder! Ik kijk Chris eens aan een besluit democratisch onze medereizigers op een nachtje luxe te trakteren in ruil voor 80 keer eten bij de Piet Hein. Dat wordt dus 79 keer, want we besluiten hier te blijven (Joepie!) en Scarlet neemt het eten van vanavond voor haar rekening. Terug bij de balie blijken al die mensen die hier rondliepen vertrokken te zijn, dus is het helemaal niet druk in het hotel. Als we dat geweten hadden, hadden we nog wel wat meer van de prijs af proberen te krijgen. Nu vragen wij gewoon om kamers naast elkaar, met balkon uitziend over het oude Tamerza en met bad. En aangezien we voorlopig toch nog niet kunnen eten en het buiten al weer lekker donker begint te worden, hebben wij lekker veel tijd om te genieten van ons uitzicht en een heerlijk warm bad. Wat is een mens toch gauw blij met wat luxe. Zeker als je bedenkt dat wij afgelopen nacht nog in een lekkende tent lagen. Maar achteraf had ik dat nooit willen missen, heel ons verblijf in Nouil!!

De eetzaal is groot en leeg, maar wel romantisch. Het eten is geen 4-sterren, maar wel lekker en de bedden liggen perfect. Welterusten!!!

Woensdag 20 januari

Na een lekker ontbijtje gaan we terug richting waterval om daar een korte wandeling te maken, want onze gids in spé van gisteren vertelde dat zo’n 20 minuten lopen van de waterval de grot ligt, waarin een deel van "The English Patient" is opgenomen. In welke richting, omhoog of omlaag weten wij niet, dus gaan we zomaar een einde lopen en wie weet hebben we geluk. Overigens loopt er toch maar een pad de heuvels in. Het is hier ruig, kaal maar mooi! Gladde heuvels met daartussen een kronkelige canyon. Scarlet en ik willen ook beneden in de canyon een kijkje nemen, maar de heren hebben ons even in de steek gelaten en halverwege de afdaling blijven wij steken. Onze schoenen zijn namelijk niet helemaal slipvrij meer. De zool is een gladde massa. Na wat geroep en gefluit verschijnen er twee kopjes aan de horizon. "Wij willen hier naar beneden, help ons even!!" "Waarom willen jullie hier nu naar beneden," vraagt Chris een beetje kregelig. "Nou, gewoon omdat ik dat wil" En dat was maar goed ook!

Dit gebied staat bekend om zijn fossielen en kristallen en overal langs de weg zie je dan ook kraampjes waar ze deze verkopen (naast de woestijnroos natuurlijk). Gisteren stonden wij zelfs bij een stalletje waar in de verste verte niemand te bekennen was en waar al die mooie hebbedingetjes zo voor het grijpen lagen. Maar wij zijn zo eerlijk en wisten toen nog niet dat ze in deze canyon ook voor het grijpen liggen, maar nu zonder bijbehorend stalletje. Als Chris dan ook even later met een fossiel in zijn vingers naar ons toe komt lopen, slaat bij Scarlet en ondergetekende de "goudkoorts" toe. Graaf, graaf, grabbel, ligt hier nog meer???? En ja hoor, als wij de canyon uitlopen zitten onze zakken vol met allerlei mooie en leuke dingen. Chris en Co hadden schijnbaar niet zo’n last van die koorts, want zij zijn ons een stuk vooruit een voeren een eenzijdige conversatie met iemand van de lokale bevolking, die heel toevallig fossielen en kristallen verkoopt. "Hebben wij wat in de saksies?"

Wij hebben geen grot gezien, maar hebben die ook niet gemist en staan weer bij het beginpunt van onze wandeling: de waterval. Was het water gisteren nog helder, nu is het een grote modderstroom.

Ons Cliootje gaat er steeds slechter uitzien, maar het is allemaal natuurlijk en er regent vast wel wat vuil af.

Voor we naar Mides rijden, want hier moesten wij toch ook even gaan kijken, stoppen we nog even bij het oude Tamerza. We lopen weer wat rond, natuurlijk in het gezelschap van de onvermijdelijke gids in spé, schieten wat mooie en spannende plaatjes en na een laatste blik op onze luxueuze verblijfplaats van afgelopen nacht, trekken wij weer verder. We lijken wel een stel Amerikanen: "Experience Africa in 10 days!"

Eventjes vragen wij ons af waarom wij perse naar Mides moeten, maar als wij aan de rand van alweer een canyon staan weten wij waarom. Een gids (een echte dit keer) bood ons een korte tour aan, maar wij hebben echt geen tijd, wij willen alleen even rondkijken. Je zag aan zijn gezicht: "daar heb je weer van die toeristen die geen geld willen uitgeven." Hadden wij meer tijd gehad…….. Dan hadden wij waarschijnlijk vanuit Tamerza via de canyon naar Mides gekomen en een wel heel uitgebreide tour gehad. Misschien ooit nog eens….

Terug op de weg richting Metlaoui ziet Chris een bordje douane: de Algerijnse grens, daar wil ik even kijken. Dus auto rond en richting grens. Een groot stopbord en naar links en rechts prikkeldraad zover je kunt kijken. Toch ligt aan de andere kant van dat prikkeldraad nog geen Algerije: tussen de twee staten ligt namelijk een strook niemandsland van 8 kilometer. Een beambte gebaart ons dat we voorbij het stopbord mogen rijden en even mogen rondkijken. Veel is er niet te zien, er is alleen het feit dat je in de verte de bergen van Algerije ziet liggen. Een mooi land, maar op dit moment helaas niet erg toegankelijk. Ik stap goedgemutst op een van den beambten af en vraag hem hoe de verhouding tussen Tunesië en Algerije op dit moment is. "Let’s not talk about politics??" Misschien ook niet zo’n heel erg slimme vraag, maar ik was gewoon nieuwsgierig. Verder mag ik alles vragen, alleen niets over politiek: volgens hem is de verhouding tussen de twee landen op dit moment goed. Punt uit! Andere vragen heb ik eigenlijk niet. Filmen mogen we hier trouwens ook niet, dus gaan we maar weer. Wel wil ik het bordje douane met op de achtergrond de heuvels van Algerije filmen. Ik geloof alleen dat Sjaco hier niet zo gecharmeerd van was, die verwachtte misschien ieder moment een mannetje met mitrailleur vanachter de bomen. Welke bomen????

Metlaoui is inderdaad de onaantrekkelijke mijnstad die wij verwachtten. Je kunt van hieruit wel iets heel moois ondernemen, maar daarvoor heb je meer tijd nodig en misschien wat mooier weer. Er loopt namelijk vanuit Metlaoui een oude spoorlijn de bergen in en die voert door de Rode Canyon. Heel mooi, volgens de foto’s, maar dat zullen wij nooit weten.

Hoever is het nog naar Kairouan? Nog een heel eind. Doorrijden dus. De honger wordt gestild met wat heel erg op de zwaar liggende, niet eens zo lekkere, koekjes die ontiegelijk duur zijn en waarin Co nota bene ook nog een haar vindt. Voordat Chris kan reageren om hem aan zijn indrukkende verzameling toe te voegen, ligt de haar al ergens tussen de modder en het zand en is dus niet meer terug te vinden.

We waren ze een dag kwijt, maar nu zijn ze er weer: de onvermijdelijke olijfbomen. Rond Kairouan zien we ook vele andere fruitbomen, waaraan de bloesems al beginnen te verschijnen. De lente is in aantocht. Was dat niet de mooiste tijd om in de woestijn te zijn, vertelde ons gisteren Mohammed, met een hunkerende blik in zijn ogen???

Kairouan is voor de moslims de vierde heilige stad. Er is een heel verhaal aan verbonden, maar wie zich daarin wil verdiepen, moet er de boeken maar eens over opslaan. In het kort komt het erop neer dat op de plek waar nu een blinde kameel het water uit een oude bron naar boven brengt, ooit in een ver verleden een veldheer iets terugvond wat hij in Mekka was verloren. Dat was voor hem het teken dat deze plek rechtstreeks in verbinding stond met Mekka. Het is zelfs zo dat als je als Moslim zeven keer deze stad bezoekt, je niet meer naar Mekka hoeft om hadj te worden. Van al die heiligheid krijgen wij niet veel mee, maar het is een stad met een mooie Medina en een enorme moskee. De zoektocht naar de Medina kostte enige moeite, want worden overal elders in het land de straten naast in het Arabisch ook in het Frans aangeduid, hier vinden wij niets dan Arabische naamborden. En dat Arabisch van ons laat nog veel te wensen over. Wij zagen in de verte de toren van de moskee al en hebben ons daarop een beetje georiënteerd, maar op de een of andere manier spelen wij het klaar om dwars door de stad te rijden, zonder een glimp van de ommuurde medina op te vangen. Hoe we dat klaargespeeld hebben? We keren de auto en rijden terug de stad in en vragen het uiteindelijk aan een vrouwelijke voorbijganger. "Parlez vous Francais?" "Qui" Maar zo’n raar frans hebben wij nog nooit gehoord. Gelukkig wijzen ze overal rechts als ze rechts bedoelen en links ….., dus vinden wij de Medina. Wij vinden een parkeerplaatsje vlak bij een van de poorten die de ingang vormen tot de Medina. Zo kunnen wij straks de auto gemakkelijk terugvinden, want de naam van de poort staat gelukkig op zijn frans geschreven. En mochten we toch nog verdwalen binnen deze indrukwekkende muren, lopen we net zo lang tot we een poort vinden en gaan gewoon een kringetje lopen, totdat we ons Cliootje zien.

Door al ons gezoek en het lange rijden is het dus al laat als wij eindelijk ons benen kunnen strekken. En een beetje trek hebben wij nog steeds, dus nemen we een snackje: Co een gevaarlijke bric en Scarlet een doorgesneden oliebol met groente. Als zij naar de naam ervan vraagt en iets Arabisch verwacht, blijkt het gewoon fricassee te heten. Ook niet spannend!! Het grote voordeel dat wij zo laat zijn, is echter wel dat bijna al toeristen al weer verdwenen zijn, dus als wij van die ene geijkte straat, met al zijn winkeltjes met natuurlijk een overvloed aan opgezette kamelen afdwalen, lopen wij bijna alleen door de souks en blauwe straten van de oude Medina. Begeleid door de muezzin en gesluierde mensen. Bijna een sprookje van 1001-nacht.

De muezzin roept op tot het gebed en bijna iedereen loopt dan ook richting de enorme moskee. Helaas kunnen wij die nu niet meer van binnen bezoeken, maar gelukkig staan de grote deuren open om de mensen te ontvangen en kunnen wij toch een blik naar binnen werpen. De vele pilaren zijn als een woud van bomen, slechts verlicht door flakkerende kaarsen. Ook hier zou je weer vanaf een dakterras een uitzicht over de stad hebben en vooral op het binnenplein van de moskee. Twee jongetjes proberen ons hiertoe over te halen. "Dat dakterras bevindt zich zeker in de winkel van jullie vader of oom."  We hadden natuurlijk best mee kunnen gaan, want als we niets kopen, kopen we niets!! Veel animo is er echter niet, want misschien willen we eigenlijk niet zomaar een blik op de binnenplaats kunnen werpen, maar een echte blik in de moskee???

Teruglopend door de medina komen we weer bij opgezette kamelen aan en in dit straatje bevindt zich volgens de Planet ook het restaurant waar ze de lekkerste couscous van heel Tunesië serveren. Scarlet en ik voelen hier wel wat voor, maar laten de beslissing aan de heren over. Die staan namelijk met een bedenkelijk gezicht naar de hemel te kijken. "Kunnen we niet beter vertrekken, zodat we de stad uit zijn voordat het echt helemaal donker wordt?" Wij zijn niet zo moeilijk dus: op naar de auto. Daar aangekomen is het dus al donker en de stad uitkomen, blijkt niet erg moeilijk, want tegenover ons stoffige Cliootje staat een richtingaanwijzing (op zijn Frans) met daarop Sousse. En vind je Sousse, dan is Monastir niet moeilijk meer.

Nu moeten we toch echt met de lichten aan rijden. Toen wij die eerder op de dag ook al aangestoken hadden: macht der gewoonte, knipperde bijna iedere tweede auto met zijn lichten naar ons. Zou het hier niet gebruikelijk of zelfs verboden zijn overdag de lichten aan te hebben. Maar ook nu knippert bijna iedereen naar ons. De lichten zullen wel te fel zijn of te hoog staan. Co wordt er in ieder geval behoorlijk gallisch van en is waarschijnlijk blij als wij weer veilig en wel bij ons hotelletje aankomen. Wij zijn ook blij: we zijn namelijk nog op tijd voor het eten, want we hebben een honger. Dus met de haren overdwars en modderige schoenen reppen wij ons richting eetzaal, waar wij op het eten aanvallen als reizigers die minstens 14 dagen in de woestenij verdwaald zijn geweest.

Co wilde pommes: Co krijgt zijn pommes. Ons obertje wist niet wat hij zag. Hij dacht dat wij al vertrokken waren en dat zonder afscheid van hem te nemen. Snik, snik…!! Als troost biedt hij ons een flesje water aan voor 20 Dinar!!

Na het eten brengen wij de spullen naar de kamer en de autopapieren en sleutels naar de balie. We treffen het: die mooie meneer staat achter de balie, dus maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik om pen en papier te vragen om een briefje te schrijven voor Europcar. Want misschien is het wel handig naar de lichten te kijken, voordat de auto weer aan een paar onschuldige toeristen verhuurd wordt. Ik vind mijn briefje best wel aardig, maar als de mooie meneer (ook nog vrijgezel) er een blik op werpt, moet hij toch wel lachen. Er klopt namelijk niets van mijn tijden en vervoegingen. Maar franse grammatica is nooit mijn sterkste kant geweest. Hij belooft er een beter leesbaar epistel van te maken. "Chukran!"

Scarlet had het liefst gelijk bij aankomst in het hotel naar Herkingen gebeld om alle belevenissen van de afgelopen dagen in geuren en kleuren te vertellen. "Dat moet je nu niet doen, Scar! Dan hebben we niets meer te vertellen als wij straks thuiskomen. Ik snap precies waarom zij wil bellen, leuke dingen wil ik ook altijd met de mensen delen. Het kost haar moeite, maar met de hand op het hart beloofd zij niet te bellen. Maar er moet toch gebeld worden, want haar ouders weten dat wij de afgelopen dagen in een gehuurd autootje richting zuiden zijn gaan rijden en zijn natuurlijk reuze benieuwd. Daarom bel ik met de smoes dat het telefoontje van Scar en Co op de een of andere manier niet werkt en dat ik niet te lang mag bellen, want Chris wil overmorgen alvast een reis aannemen. Maar ik kan geloof ik niet erg goed liegen, want de volgende dag lag een fax voor ons klaar met als aanhef: "Stelletje smiechten,"

Nog even naar de bar om te oleeën, en dan naar bed, want morgen is het shopping time. En mogen we eindelijk eens een keertje uitslapen. Weliswaar maar tot 9 uur, want onze croissantjes en boterkoeken willen we toch niet missen!!!

Donderdag 21 januari

Als we om half negen opstaan, zijn we bijna doorgelegen en ook op kamer 209 is alles alweer actief. Het weer werkt weer of nog steeds niet mee, maar shoppen zullen we. We hebben een heel verlanglijstje: cadeautjes voor de ouders, een cadeautje voor broers en zusters en voor vrienden  en natuurlijk iets voor onszelf. Een waterpijp voor Co en een poef voor op de boot. Vandaag binden wij dus echt de strijd aan met de Tunesische verkopers en gaan onze afdingkunst op de proef stellen. Wij willen geen herhaling van ons Rashidverhaal. Wel willen wij twee leuke parfumflesjes kopen, want zo’n duur parfum verdient toch een fraai omhulsel, ook al zouden we hem nooit opdoen!!!

We pinnen en zetten eerst nog wat geld om, waarom duurt dit zo lang en "Kruipt die man niet voor??", en duiken dan gelijk de eerste de beste winkel binnen. We moeten ons tenslotte toch een beetje oriënteren. "Welcome my friends. You want to buy anything nice?" "No, we just want to have a look around." Geen frans deze keer, maar engels. Leuk, dan kunnen de heren het tenminste ook eens volgen en tellen op zijn engels gaat ons toch iets makkelijker af. Co laat blijkbaar toch een beetje teveel zijn blikken op de waterpijpen vallen, dus wordt er een tevoorschijn getoverd. Op het prijskaartje staat het lieve bedrag van 240 Dinar (zo’n 500 gulden!!!!) "You see this price. This price no good. I make you 120 Dinar and because you are good friend I make you 80 Dinar." 160 Dinar van de prijs af binnen 3 seconden en dat zonder onderhandelen!!!! "You english?" "No." "Oooh, you dutch! For my dutch friends I make you very good price, very good. I ask you 50 Dinar. Very, very good price, because very good waterpipe, real copper." Is koper niet giftig?? Uiteindelijk belanden wij op 38 Dinar voor de waterpijp, maar willen er dan wel twee parfumflesjes bij. Hier moet hij even over nadenken. Wij ook overigens, want ten eerste willen we niet in de eerste de beste winkel al wat kopen, ten tweede willen wij niet de gehele dag met die onhandige waterpijp onder onze armen lopen en ten derde hebben wij zo onze twijfels over dat koper. Is het materiaal goed verchroomd, geeft dit niet, maar wij zien op diverse plaatsen het koper tevoorschijn komen. Roken is al niet te best en dan in combinatie met wat koper…… Dus kopen wij niets, maar beloven min of meer (meer min) vanmiddag terug te komen. Er wordt ons nog een kaartje in de hand gedrukt door Hamidi, want als wij terug komen moeten we toch echt naar onze friend Hamidi vragen, want de verkopers werken op basis van commissie. "Oke, see you later (maybe!!)"

Kom je de ene winkel uit, wordt de andere weer ingeroepen (bijna getrokken). We slenteren diverse winkels in en uit, maar kunnen toch moeilijk overal een kijkje nemen. Zo hebben wij de halve Medina al gehad en hebben nog niets gekocht. Tijd voor een kopje koffie en een waterpijp. Deze vraag gesteld door een buitenlandse vrouw in een overigens door Tunesische mannen bezocht café, moet de wenkbrauwen toch de lucht in krijgen. Maar blijkbaar zijn ze hier wel wat gewend. Even later zit Sjaco tevreden aan zijn pijpje te lurken met 3 paar nieuwsgierige ogen op hem gericht. "Hoe smaakt het? Is het lekker? Mogen wij ook eens proberen?" Ik vind het in ieder geval niet lekker, gewoon die vieze tabakssmaak, maar dan wat milder, maar het is wel grappig. Boebelie-boebelie!!!

Scarlet en ik hebben zoals gewoonlijk weer 1001 vragen, die allemaal geduldig beantwoord worden. Zo komen wij erachter dat de meeste waterpijpen die in de winkels verkocht worden, alleen maar geschikt zijn ter decoratie en niet bedoeld om echt mee te roken. En wat dat koper betreft hadden wij ook gelijk, giftig!! Het materiaal is wel gemaakt van koper, maar moet goed verchroomd zijn. Waar kunnen we dan zo’n echte, professionele pijp kopen? Dat weten ze ook niet precies, dus zullen we dat zelf uit moeten vinden. Behalve de eigenaar zijn ook de andere klanten in het café behulpzaam en tonen Co wat hij nu precies moet doen. Het roken van de "chicha" is een echte sociale bezigheid. Je kunt dan ook van tevoren aangeven: ik wil een pijp voor een persoon of voor bijvoorbeeld 4 personen. Je krijgt dan gewoon wat meer of minder tabak. Tabak die inderdaad op natte rode kool lijkt, maar wel lekker ruikt, vooral die met mint. Het is voor de mensen wel duidelijk dat wij Nederlanders zijn, dus wordt ons vele male met opgeheven vingertje verzekerd dat het alleen maar tabak is: "No drugs, no drugs!" Waarschijnlijk zitten wij een beetje te veel te giechelen, maar dat zal wel van het chloorwater komen!!

Na ons rustige bakkie en pijpie en een hapje eten (Waarom hier naar de toilet gaan, als het hotel zo dichtbij ligt!!!!) moet het er toch van komen: kopen!!!!

En inderdaad, enige tijd later zijn onze portemonnees leeg en de tassen vol en krijgen wij zo langzamerhand plezier in het afdingen. Vooral na de aankoop van mijn wel erg doorzichtige kaftan. Er moest dit keer met een vrouw onderhandeld worden. "Que est ce que vouz voulez?" "Dat!" En ik wijs natuurlijk de duurste kaftan aan, die kost dus 60 Dinar. Een beetje erg veel en ik krijg ook al gauw in de gaten dat wij niet tot elkaar zullen komen. Dan valt dus mijn oog op mijn huidige bezit. Iets goedkoper, maar ook nog niet spot!! Zij zit op 45, ik op 15. Natuurlijk de gebruikelijke verhalen. "Kijk eens wat een mooi materiaal. Als ik er zo weinig voor krijg, moet ik er nog geld op toeleggen." En zo voorts… Maar dan opeens, met een brede glimlach op haar gezicht, begint zij als een gek en met grote sprongen de prijs te verlagen. En ik sta in mijn hoofd maar het franse getal vijftien te herhalen. Quinze, quinze, quinze. Ik ben daar zo op geconcentreerd en zij ratelt het ene getal na en het andere: mijn kluts is even kwijt en opeens zeg ik "Oke!" Shit….!! Ik zat nog steeds "quinze, quinze, quinze" te denken en zij zei vingt. Verkocht! We schieten allemaal (de frans sprekenden onder ons) in de lach. Ze heeft me toch te pakken voor 5 Dinar. Maar op een hele leuke manier, dus wij lopen tevreden en vrolijk de winkel uit, met kaftan.

We lopen weer terug richting hotel en moeten alleen nog kijken voor een waterpijp voor Co en natuurlijk onze parfumflesjes. Maar die verkopen ze op iedere straathoek, dus dat lukt nog wel. Opeens zien we op een binnenpleintje een klein winkeltje, waar niet de gebruikelijke opgevulde kamelen staan te prijken, maar waar we wel weer van die enige, kitscherige lampjes zien hangen. In mijn gedachten heb ik er zo al een gekocht voor mijn broer. Perfect voor op zijn ark en anders houd ik hem zelf. Binnen blijken ze hier ook waterpijpen te verkopen, de professionele zelfs. Ook kun je hier losse onderdelen kopen, dus bijvoorbeeld alleen het glas of alleen de slang. Eureka, this is the place. Dus gaan wij naar buiten met 2 waterpijpen (Chris zijn Pa zal opkijken) en een enige lamp voor mijn broer, waarvan de heren nu niet snappen dat wij die zo leuk vinden!!! Smaken verschillen.

Tijd om terug te gaan naar het hotel om onze natte jassen uit te trekken en even te relaxen, maar dan komen wij langs nog een winkel. Nu met vastgestelde prijzen, een zogenaamde staatswinkel van de ONAT. Misschien was het handiger geweest hier vanmorgen eerst even te gaan kijken voor wat richtprijzen, maar wij voelen ons niet echt bekocht (Behalve mijn poef dan!! Maar waarbij we natuurlijk  van die ‘enige’ trommeltjes kregen, bij het zien waarvan Scar en ik gelijktijdig uitbarstten in kreten als: "nee, die zijn lelijk!" en "Heeft u niets anders?") en dus hebben we de winkel ook niet gemist. Toch willen Scarlet en ik nog even een kijkje nemen, want we hebben vast nog wel ergens een paar Dinar. En ik heb mijn "kan nooit op"-kaart in de zak zitten. Kwam heel goed van pas, want Ma is nu helemaal happy met ook zo’n lief lampje: een soort vliegende schotel!!

Bijna onze parfumflesjes vergeten, dus stappen wij nog een winkeltje binnen en laten ons oog vallen op de aller- allerkleinste flesjes die ze hebben. Blijken die nu net duur te zijn, want zo klein is echt precisiewerk. Dat zal wel meevallen, want anders zouden ze ze niet op iedere straathoek verkopen. Mar wij spelen het spelletje leuk mee en zeggen dat we dat helemaal snappen. Maar het is vandaag feest en morgen moeten we weer terug naar Nederland, dus kan hij niet over zijn hart strijken??? Uiteindelijk kopen we 2 flesjes voor 4 Dinar. "Dan wil ik er ook nog twee woestijnrozen bij hebben", gooi ik er nog gauw tussen, want intussen zijn Scarlet en ik als een stelletje vrekken overal om woestijnrozen aan het schooien. Hij tovert inderdaad twee woestijnrozen tevoorschijn en mompelt: "5 Dinar." "Nee, je hebt 4 Dinar gezegd en ik stop hem gauw de vier muntjes in de hand. Zijn vrienden schieten in de lach en zeggen dat we hem nu mooi beet hebben. Ondanks ons kleine meningsverschil (ik had ze al eerder voor 1 Dinar gezien en Scarlet voor 2) vormen wij een goed team. Yes!!! Nu vlug terug naar het hotel voordat wij nog meer dingen gaan kopen, just for the fun of it.

Van al dat lopen, kopen, eruit zien als katten die zijn verzopen, zijn wij wel een beetje melig geworden. Alle cadeautjes worden nog eens bewonderd en als die verschrikkelijk mooie trommeltjes ook weer tevoorschijn komen, kunnen Co en ik ons echt niet bedwingen en beginnen wij een spontane "jamsession", die minstens een uur duurt en waarvan de eventueel in de omringende kamers bevindende gasten, waarschijnlijk knettergek worden. Co met geloken ogen: "Ik word helemaal meegetrokken!" En inderdaad werkt het behoorlijk verslavend, zodat we allemaal gierend op bed terecht komen. Who needs alcohol of drugs? Geef ons alleen maar een beetje Tunesisch water!!!!

Snik, ons laatste avondje in Monastir Center, voor het laatst genieten van een overheerlijke maaltijd en voor het laatst in de maling genomen worden door ons obertje, die nu geloof ik 30 Dinar voor een flesje water vraagt. Sjaco biedt hem een Nederlands dubbeltje: "For luck!"

Dan nog even "ooleeën" en onder de wol, want wij zijn weer lui. In de hoop dat ik vannacht een beetje beter kan slapen, heb ik een flinke Grand Marnier genomen, waarvoor flink in de buidel getast moest worden. Sorry!! Ik zal nu extra mijn best doen om goed te slapen. In ieder geval hoeven wij morgen niet voor dag en dauw op en zijn de koffers al ingepakt. Dus kunnen wij op ons gemakje ontbijten, alvorens wij in de bus stappen. Maar in mijn donkere bedje lig ik nog te bedenken, dat ik eigenlijk ook een parfumflesje voor Ma had moeten kopen, voor in haar groene letterbak. Dat moet nog wel lukken, tenslotte staat de bus pas om 9 uur voor het hotel en zullen ze wel niet zonder ons vertrekken. Welterusten!!!

Vrijdag 22 januari; terug naar huis

Als we de gordijnen niet zo goed dicht hadden geschoven, zouden we door de zon ons bed uit zijn geschenen, want we gaan vandaag weg en, ja hoor, het is mooi weer. Ligt het nu aan ons of inderdaad aan Kamer 209, want die vertrekken vandaag tenslotte ook???

Nog een lekker croissantje en een boterkoekje en klaar zijn we. Scarlet en ik bedelen nog om 2 Dinar, maar Co heeft niet kleiner dan 10 Dinar. Wij willen maar 2 Dinar meenemen de winkel in, want dat vergemakkelijkt het afdingen: "Kijk, we hebben maar twee Dinar!" Maar ook in de bar en aan de balie, nergens geen kleingeld. Dan maar weer onze charmes in de strijd werpen. Het winkeltje van gisteren is helaas nog gesloten, dus stappen we maar bij de buren binnen. Die wil echter onder geen beding een flesje verkopen voor 2 Dinar. Onder geen beding is veel gezegd, maar ik ga echt niet zo"n prikkelende morsige baard kussen….. Dus moeten we 3 Dinar betalen, maar eisen daarbij, hoe kan het ook anders, een paar woestijnrozen. (Onze tassen wegen wel wat zwaarder als een week geleden!!)

Zo, nog even zitten in de hotellobby en dan is het tijd om te vertrekken. Na een "emotioneel" afscheid van onze reisgenoten, stappen wij in de bus met een laatste dwarse blik op de Tunesische zon, die nu bijna een gat in je schedeldak brandt. Zo, over 5 uurtjes zijn wij weer in Rotterdam, waar Pa en Ma ons vast staan op te wachten met een paar dikke winterjassen, want die denken waarschijnlijk dat wij hier warm hebben gehad.

Die vijf uurtjes werden er acht: Net als het vliegtuig de landing in gaat zetten, klinkt er door de intercom dat wij wegens zware mist op Rotterdam Airport uit moeten wijken naar Eindhoven en daar staan dan bussen klaar om ons alsnog naar Rotterdam te vervoeren. Er wordt wat gezucht en gekreund, maar iemand merkt gevat op: "Jongens, niet zeuren: twee luchthavens voor dezelfde prijs en een rondtoer door Nederland. Waar krijg je dat nog voor deze prijs!!" Als wij in Eindhoven geland zijn, zet ik ons telefoontje aan, want ik het zo’n voorgevoel. En inderdaad, even later gaat hij over: Pa en Ma vanaf Zestienhoven. Ik zeg hen maar naar huis te gaan, want het kan nog wel twee uurtjes duren, voordat wij arriveren. Maar Pa vindt het schijnbaar zo interessant, met al die vliegtuigspotters die de dag van hun leven hebben, dat zij besluiten gewoon op ons te wachten met de, overigens onnodige, winterjassen.

Ook bel ik voor de zekerheid nog even naar Scars' pa om hem van de chaos in het Nederlandse luchtruim te vertellen, want uiteindelijk blijkt het helemaal niet mistig te zijn in Rotterdam, maar zit Schiphol dicht en wijken er vliegtuigen met bestemming Schiphol uit naar Zestienhoven, zodat wij weer naar Eindhoven moesten.

Om een lang verhaal kort te maken: Sjaco’s ouders zaten voor niets op Schiphol, Scar en Co zelf weken uit naar Keulen (Bij het instappen in Monastir wisten zij al dat het hier een chaos was: "Ik vind alles goed," zei Co, "als we maar niet op een Duits vliegveld landen!" Dus toch.) Zij zaten ‘eventjes’ in de bus in de potdikke mist, terwijl Scars' vader in een even dikke mist naar Schiphol reed.

Rond zeven uur waren zij eindelijk thuis, maar hebben zodoende wel extra lang kunnen genieten van een overheerlijk weekje!

©2003-2004 ms-cheyenne